حياة الإمام حسن العسكري ( ع ) ( زندگانى امام حسن عسكرى ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١١٦

فصل پنجم : در آستان قرآن

امام حسن عسكرى - عليه السّلام - پاسخ داد : با اين كار ، معرفت به پروردگار محقق شد . سپس مردم آن حادثه را فراموش كردند و به زودى به ياد خواهند آورد .

و اگر اين عهد نبود هيچ كس آفريدگار و روزى ده خود را نمىشناخت .

ابو هاشم مىگويد : از نعمات الهى به اين خاندان و دانش گستردهء اين حجّت حق در شگفت شدم و در انديشه فرو رفتم كه حضرت به طرفم روى آورد و فرمود :

« اى ابو هاشم ! مطلب ، بالاتر از آنست كه تو مىپندارى و شگفت‌آورتر از تصورات تو مىباشد . دربارهء خاندانى كه شناختن آنها شناختن خداوند است و منكر آنان منكر خدا چه مىپندارى . مؤمنى نيست مگر آنكه امامان را تصديق مىكند و به معرفت و شناخت آنان يقين دارد » « 1 » .

5 - سفيان بن محمّد صيفى مىگويد : به امام حسن عسكرى نامه‌اى نوشتم و در آن از معنى « وليجه » ( دوست همراز و بسيار صميمى ) در آيه زير پرسش كردم :

« وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً » « 2 » .

« به حقيقت ، مؤمن كسى است كه جز خدا ، رسولش و مؤمنان را به دوستى و صميميت برنگزيند » .

سپس با خود انديشيدم مؤمنان در اين آيه كيستند ؟ پاسخ امام كه به دستم رسيد چنين بود :

« وليجه آن چيزى است كه نزد ولى امر مىماند . با خود درباره مؤمنان در اين آيه انديشيده بودى و با خود مىگفتى چه كسانى هستند پس بدان كه آنان امامان هستند كه به خدا ايمان مىآورند و ماييم آنها » .

( 1 ) - كشف الغمه ، ج 3 ، ص 210 . ( 2 ) - سوره توبه ، آيه 16 .