زندگانى على بن الحسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٠
[ آثار واقعهء حرّه در مدينه و تحليلى از روحيهء مردم در آن دوره ]
مردن يزيد بمردم شهر و محاصره كنندگان رسيد . فرمانده سپاه شام كه نميدانست براى چه كسى بايد بجنگد ، با پسر زبير بگفتگو پرداخت ، كه آماده است بيعت او را بپذيرد ، بدان شرط كه با او به شام برود . چون عبد الله شرط او را نپذيرفت ، حصين با سپاهيان خويش به شام بازگشت .
گويا وى ميخواست پسر زبير را به شام بكشاند تا اگر كار او سامانى يافت ، در كنار وى باشد و گرنه در آنجا او را بكشند و شر مخالفى را از سر خود باز كند .
در پايان اين فصل مناسب است حديثى را كه مجلسى از روضهء كافى آورده است بنويسم .
اين حديث از طريق اين محبوب از ابو ايوب از يزيد بن معاويه از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه فرمود :
يزيد بن معاويه در سفر حج به مدينه رفت . در آنجا مردى از قريش را خواست و به دو گفت : آيا اقرار ميكنى كه بندهء من هستى ؟ اگر بخواهم ترا مىفروشم و اگر نه نگاهدارم ؟ مرد گفت :
- يزيد ! به خدا سوگند تو در قريش از من شريف‌تر نيستى پدرت نيز چه در جاهليت و چه در اسلام از من گرامىتر نبود چگونه چنين اقرار كنم ؟
- اگر اقرار نكنى تو را خواهم كشت .
- كشتن من از كشتن حسين مهم‌تر نيست . يزيد دستور كشتن او را داد . سپس على بن الحسين را طلبيد و با او همان سخنان را گفت ، على بن الحسين پاسخ داد :
- اگر چنان اقرار نكنم مرا مانند مردى كه امروز كشتى خواهى كشت ، - آرى !
- چنان كه مىخواهى اقرار ميكنم مىخواهى مرا به فروش و مىخواهى نگاه دار !
- اين براى تو بهتر بود خونت ريخته نشد و از شرافتت نكاست « 1 »
اگر در انتساب روضه به كلينى ترديد نكنيم ، ترديد در اين حديث بجاست .
بلكه اين حديث بىگمان دروغ است . مجلسى نيز به نقطهء ضعف آن توجه كرده است .
( 1 ) . بحار ج 46 ص 138 . روضهء كافى ص 235