زندگانى على بن الحسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٣

[ امام على بن الحسين ( ع ) همراه كاروان ]

- كى هستى ؟

- على بن الحسين !

- مگر خدا على بن الحسين را نكشت ؟ على ساكت ماند .

- چرا پاسخ نميدهى ؟

- برادرى داشتم كه او را على مىگفتند مردم او را كشتند ( يا آنكه گفت شما او را كشتيد ) . و روز رستاخيز از شما بازخواست خواهد كرد .

- نه خدا او را كشت ! على در پاسخ خواند :

اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها . وَ ما كانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ كِتاباً مُؤَجَّلًا « 1 » تو هم از آنان هستى . بنگريد كه بالغ شده است ؟ مروان بن معاذ احمرى گفت :

آرى .

او را بكش . على در اين وقت پرسيد ؟

پس اين زنان را چه كسى سرپرستى مىكند و زينب خود را به دو آويخت و گفت : پسر زياد خونى كه از ما ريختى براى تو بس است . از خون ما سير نشدى ؟ و به گردن على آويخت و گفت :

پسر زياد تو را به خدا سوگند مىدهم اگر او را ميكشى مرا نيز با او بكش . على بن الحسين گفت :

عمه خاموش باش تا من با او سخن بگويم سپس گفت پسر زياد مرا از كشتن مىترسانى نميدانى كه كشته شدن شعار ما و شهادت كرامت ماست ؟

پسر زياد گفت :

او را بگذاريد همراه زنان خود باشد « 2 »

و ابن اثير دنبالهء گفتگو را چنين آورده است :

على خاموش ماند پسر زياد پرسيد چرا خاموشى ؟ وى گفت :

- خدا هر كسى را بهنگام رسيدن اجل او ، مىكشد . هيچ انسانى جز بامر خدا نمىميرد « 3 »

( 1 ) . خدا جانها را بهنگام مرگشان مىميراند ( الزمر : 42 ) هيچ كس جز با اجازت خدا نمىميرد ( آل عمران : 145 ) ( 2 ) . مقتل ج 2 ص 42 - 43 ( 3 ) . اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها ( الزمر : 42 ) وَ ما كانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ . ( آل عمران : 145 )