زندگانى على بن الحسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٤٩

[ بخشش امام و عهده‌دار شدن هزينهء خانواده‌هايى را در مدينه ]

گريه مكن وام تو بر عهده من است و تو چيزى بر ذمه نخواهى داشت « 1 » .

روزى كه روزه مىگرفت گوسفندى مىكشت . هنگام عصر سر ديگ مىرفت و مىگفت اين ظرف را براى فلان خانه و اين ظرف را براى فلان خانه ببريد . سپس خود با نان و خرما افطار ميكرد . « 2 »

سفيان بن عيينه از زهرى روايت كند كه شبى سرد و بارانى على بن الحسين را ديدم آرد و هيزم بر پشت داشت و مىرفت گفتم :

- پسر رسول خدا . اين چيست ؟

- سفرى در پيش دارم و توشهء آن را آماده كرده‌ام تا در جاى امنى بگذارم .

- غلام من آن را براى تو بياورد ؟

- نه !

- خودم آن را بردارم ؟

- نه ! چيزى كه در سفر به كار من مىآيد و در آمدن مرا بر مهماندارم خوش مىسازد چرا خود برندارم ترا به خدا مرا بگذار و پى كار خود برو !

پس از روزى چند از او پرسيدم ؟

سفرى كه در پيش داشتى چه شد ؟

زهرى ! چنان كه مىپنداشتى نيست . آن سفر سفر مرگ است و من براى آن خود را آماده مىكنم ، آمادگى براى مردن ، دورى از حرام و بخشش و كار نيك است « 3 » .

( 1 ) . ارشاد ج 2 ص 149 . كشف الغمه ج 2 ص 81 و 87 . مناقب ج 4 ص 163 حلية الاولياء ج 3 ص 141 . صفة الصفوة ج 2 ص 56 . بحار ص 137 ( 2 ) . بحار ص 72 ( 3 ) . علل الشرايع ص 231 . مناقب ج 4 ص 153