زندگانى على بن الحسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٢٦

[ نمونه برجستهء بندگى و تربيت عملى امام از اجتماع آن روز ]

طلعتش آفتاب روز افروز * روشنائىفزاى و ظلمت‌سوز

جد او مصدر هدايت حق * از چنان مصدرى شده مشتق

از حيا نايدش پسنديده * كه گشايد به روى كس ديده

خلق از و نيز ديده خوابانند * كز مهابت نگاه نتوانند

نيست بىسبقت تبسم او * خلق را طاقت تكلم او

در عرب در عجم بود مشهور * گو مدانش مغفلى مغرور

همه عالم گرفت پرتو خور * گر ضريرى نديد از و چه ضرر

شد بلند آفتاب بر افلاك * بوم اگر زو نيافت بهره چه باك

بر نكوسيرتان و بدكاران * دست او ابر موهبت باران

فيض آن ابر بر همه عالم * گر بريزد نمىنگردد كم

هست از آن معشر بلند آئين * كه گذشته ز اوج عليين

حب ايشان دليل صدق و وفاق * بغض ايشان نشان كفر و نفاق

قربشان مايهء علو و جلال * بعدشان مايهء عتو و ضلال

گر شمارند اهل تقوى را * طالبان رضاى مولا را

اندر آن قوم مقتدا باشند * و اندر آن خيل پيشوا باشند

گر بپرسد ز آسمان بالفرض * سايلى من خيار اهل الارض

به زبان كواكب و انجم * هيچ لفظى نيايد الاهم

هم غيوث الندا اذا وهبوا * هم ليوث الشرى اذا نهبوا

سر هر نامه را رواج افزاى * نامشان هست بعد نام خداى

ختم هر نظم و نثر را الحق * باشد از يمن نامشان رونق

چنان كه مىبينيد ترجمه جامى منطبق با بيت‌هاى 1 - 3 - 10 - 11 - 21 - 23 و 25 قصيده است .

ابن حجر هيتمى متوفاى 974 سبب سرودن قصيده را پرسش هشام نوشته ، سپس بيت‌هاى 1 - 2 - 10 - 3 - 4 - 21 - 24 را ثبت كرده و نويسد قصيده مشهور است .

جلال الدين سيوطى متوفاى 911 در شرح شواهد مغنى ذيل بيت « يغضى حياء و يغضى من مهابته » از طريق ابن عساكر متوفاى 571 از ابن عائشه داستان حج هشام را