روضة الشهداء ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٢

فصل اول « در وقايعى كه بعد از حرب كربلا مر أهل بيت را واقع شده است . »

نيزه كرده با سرهاى ديگر به شهر درآوريد

سر فرزند ارجمند نبى * بر سر نيزه اينت بوالعجبى

سر آن سرو بوستان غيوب * جلوه‌گر چون شكوفه بر سر چوب

آورده‌اند كه : بعد از دو روز لشكر عمر سعد سرهاى شهدا را برداشتند و تن‌هاى ايشان را در صحراى كربلا بگذاشتند . اهل غاضريه خبردار شد بيامدند و تنى چند بىسر افتاده ديدند و آواز نوحه و زارى شنيدند ، بىآنكه كسى را ببينند و آن جماعت جنّيان بودند كه بر شهدا نوحه مىكردند و قصائد در مرثيهء ايشان مىخواندند و از جملهء آن ، يك بيت اين است .

نساء الجنّ يسعدن نساء الهاشميّات * بنات المصطفى احمد امام للبرّيات

يعنى زنان پرى در ماتم و نوحه‌گرى موافقت كردند با زنان بنى هاشم يعنى دختران برگزيده أخبار احمد مختار عليه صلوات الملك الغفّار كه پيشواى همهء آفريدگان و مقتداى مجموع برگزيدگان بود .

در شواهد آورده كه ، يكى از ثقات گويد ، كه با مردى از قبيله لحى گفتم كه به ما رسيده است كه شما نوحهء جنّيان را بر امام حسين « عليه السلام » شنيده‌ايد . گفت : آرى هيچ آزاد و بنده‌اى را از قبيله نپرسى مگر كه ترا از اين معنى خبر دهد . گفتم : من دوست مىدارم كه از تو بشنوم آنچه خود از ايشان شنيده‌اى گفت : من از جنّيان شنيده‌ام كه مىگفتند :

مسح الرسول جبينه * فله بريق فى الخدود

معنى آنست كه حضرت رسول « صلى اللّه عليه و آله » به سود جبين او را ، يعنى به دست شريف يا به وى مبارك پيشانى او را مسح فرمود و بارقهء نور جمال ، به واسطهء آن لمس در رخسار مبارك او ظاهر و باهر بود .

ابواه من عليّا قريش * و جدّه خير الجدود

پدر و مادر او يعنى على و فاطمه از بزرگان قبيلهء قريش بودند و جدّ او يعنى حضرت رسالت « صلوات اللّه عليه » بهترين اجداد بلكه شرف آباء و فخر اولاد بود . القصّه ، أهل