روضة الشهداء ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٥

باب نهم در رسيدن امام حسين « ع » به كربلا و محاربه نمودن با اعداء

حقّا كه شرح اين حكايت مشتمل بر نكايت ، به مرتبه‌اى است ، كه به اعانت قوّت تقرير در مكان امكان نگنجد ، و ثبت اين قصّه منطوى بر غم و غصّه بمثابه‌اى است ، كه به وسيله صورت تحرير ، به حيّز ظهور در نيايد ، نه زبان قلم را طاقت اظهار است و نه قلم زبان را قوّت و ياراى گفتار .

همىترسم كه اندر وقت تقرير * زبان از آتش بىحد بسوزد

وگر تحرير خواهم آن زمان هم * قلم بشكافد و كاغذ بسوزد

نه سامع را قوّت شنودن اخبار استعلاى نواير اين حكايات است ، و نه قائل را استطاعت بيان استيلاى شدايد اين روايات .

فرياد كه ياراى سخن نيست زبان را * بر بست غم و غصّه ره نطق و بيان را

اعلام اين حادثه جانسوز كه يضيق صدرى ! نتيجه اوست ، و اخبار واقعه غم اندوز كه و لا ينطلق لسانى ! خاصيّتى متفرّع برو به چه وجه بر منصه تبيين و تفصيل ظاهر و هويدا تواند شد ؟ :

ز دست گريه كتابت نمىتوانم كرد * كه مىنويسم و مغسول مىشود فى الحال

ز آه و ناله حكايت نمىتوانم كرد * كه صد گره به زبان مىفتد به وقت مقال