تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ٨٧

معجزات طلب كردن ازو كه با درخت در آواز آيد و درخت را به خود خواند و گواهى پرسد و يك نيمه بازرود و يك نيمه بماند

گفتا كه ز من مرادتان چيست * زان چيز كه عقليست و علميست

ديدند يكى درخت عالى * بفراخته سر در آن حوالى

ببخش سوى گاو و ماهى و آب * شاخش سوى ماه آسمان تاب

گفتند درخت را به خود خوان * كآيد بر تو به حكم و فرمان

از بيخ اگر روان برآيد * از حكم به خدمت تو آيد

يك نيمه بجاى خود رود بازداده * به نبوت تو آواز

ما جمله به دين تو درآييم * از ملت و كيش خود برآييم

شاه رسل آن رسول يزدان * داناى رموز سر قرآن

ناديده كتاب و كرده تحصيل * از درس خدا و علم تأويل

چون كرد درخت را اشارت * زان بود درخت را بشارت

در حال روان ز بيخ برخاست * آمد بر او چنانك او خواست

گفتا به درخت كاى سرافراز * با طوبى و سدره بوده انباز

اى بارور بلند پايه * فرخنده پى و خجسته سايه

گر زانك تو بندهء خدايى * بر راستيم بده گواهى

در حال درخت گردن افراز * آمد ز درون خود به آواز

گفتا به يكى كه جز يكى نيست * در حكم نبوتت شكى نيست

از ماه دهند تا به ماهى * بر حكم نبوتت گواهى

يك نيمه درخت رفت تا جاى * يك نيمه بر رسول برپاى

اين معجزه را به آيت آيت * بوذست ز مرتضى روايت

او گفت كه من نشسته بودم * ديدم نه ز ديگرى شنيدم

اين معجزهء نخست او بود * آن روز كه او به خلق بنمود

من زود درآمدم به ايمان * از صدق درون بدين ديّان

هر كس كه بدين نمايد انكار * او نيست به جز ز اهل كفار