تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ٨٥

شرح معراج او عليه الصلاة و السلام

سوذه كه نبود ازو دخولش * بخشيد به عايشه رسولش

از عبد مطلبش كه عم بود * نه شير بسان روستم بود

بو طالب و حارث و مقوم * چون حمزهء شير اژدها دم

عبدان و فرار و بولهب نام * عباس و زبير مرد ايّام

بالاى نگين آن شهنشاه * بر نام رسول بوذ و الله

معراج وى از بيان برونست * از ترجمه جهان فزون است

افزون ز عروج آسمان است * بيرون ز نشان لامكان است

گويند كه جسم را ز سفلى * ممكن نبود عروج علوى

بر رفتن او به حكم او نيست * آن سير و سفر به امر مولاست

كن گفت نبود مر جهان را * برساخت ز دودى آسمان را

عيسى بر اوست شيرخوارى * ادريس برش چو پيشكارى

آن هر دو بر آسمان رسيدند * مأواگه خود عيان بديدند

موسى كه كليم بوذ نامش * زانست كه بوذ هم كلامش

صد ره كلمات راند با حق * صد قصه دلير خواند با حق

آن هر دو چو بر فلك رسيدند * اوج ملكوت جمله ديدند

اين قصه قوم گفته صد بار * بر طور برآمذه به گفتار

از حق به زبان بىزبانى * بشنيده نداى لن ترانى

ليكن انظر الى الجبل گفت * زو نور نهاد خويش بنهفت

كافتاذ ز خويش رفت و برخاست * صد بار دگر مراد خود خواست

آنك از ملكوت برتر آمد * چون بر ملكوت بر نيامد

آن را كه خذا به خويش خواند * روح القدسش بر آن براند

چون او كسى آنك ايزد پاك * كردست خطاب او به لولاك

ده جاى حبيب گفته نامش * صد باره ستوده در كلامش

ملك دو جهان به نام او كرد * كونين در اهتمام او كرد