تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ٧٩

دختر دويم او عليه الصلاة و السلام

شش‌ساله چو كرد ماذر او را * آن پادشه فرشته‌خو را

بردش به مدينه پيش اخوال * در شهر مدينه ماند دو سال

اولاد عبيدى ابن نجار * بوذند سه چار خال دين دار

چون كرد مراجعت به ابواء « 1 » * ماذرش وفات يافت آنجا

رفت آن صدف خجسته در خاك * غمگين شذه پادشاه لولاك

عبد الله و قاسم آن دو گوهر * زو زاد نخست چار دختر

آن هر دو گهر كه گشت ظاهر * منسوب به طيب است و طاهر

بوالقاسمش آنك بوذ كنيت * از قاسمش آمذست به نيت

و إن چار گهر سلالهء پاك * نز باد و ز آب و آتش و خاك

الا كه ز روح پاك چون حور * رضوان ستذه ز روى شان نور

زينب كه مهين دختران بود * پيوسته رضاى مادران بود

تا گرداند ز روى اخلاص * شاه رسلش زن ابو العاص

كو خواهر زاد مادرش بود * زان روى عظيم در خورش بود

زينب كه بخواستش ابو العاص * زو زاد شريف دخترى خاص

او را على از براى خود خواست * چون فاطمه از ميانه برخاست

آن نام نه جاى اين مقام است * كين باب هنوز ناتمام است

آنگاه رقيه بود ثانى * كو هيچ نيافت زندگانى

شو عتبه بن ابى لهب داشت * كز شومى شوى ، رنج دل داشت

او را سه طلاق داد شويش * نفرين رسول يافت رويش

گفتا كه سگش خوراد يا رب * شيريش بخورد هم در آن شب

زان پس عثمان بخواست او را * آن بكر فرشته رو و مو را

آن گوهر نابسوذهء پاك * با مهر خداى رفت در خاك

( 1 ) در اصل : انواء