تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ٧٣

[ پيشباز سخن ] « 1 »

من بنده چون هفت‌ساله بودم * بىشعر دمى نمىغنودم

خالى « 2 » ز عروض شعر گفتم * درهاى سخن بسى بسفتم

چون پا به بلوغ در نهاذم * سر كيسهء سحر برگشاذم

مدح و غزل و غرايب خوب * مقبول جهانيان و مرغوب

در ملك جهان روانه كردم * خوذ را به سخن نشانه كردم

مدح وزراى ملك‌پرور * گفتم به مثال درّ و گوهر

زان نظم كه درّ و گوهر آمد * كانى زرم از جهان درآمد

در خاك فشاندم تمامت * زان هيچ نيامدم ندامت

با آنكه بسى بلا كشيذم * وز غصّه دمى نيارميذم

پنجاه و نهم گذشت از ايّام * از عمر دمى نيافتم كام

پير خردم فغان برآورد * اين بيت خوش از زبان برآورد

كاى نظم غريب خوب معنى * حق است كه الغريب اعمى

اين گنج كه يافتى نهانى * بگشاى به دانشى كه دانى

كين گنج دوازده امام است * تا روز نشورت اين تمام است

ديريست كه اين دفين نهانست * بردار كه گنج رايگان است

گويند كه بىبلا و رنجى * پيرى به نشاط يافت گنجى

بردى ز ميانه گوى ميدان * اى قاضى ساحر سخن دان

الهجرية » . ( 1 ) در متن اصلى عنوان چنين است : آغاز سخن به وصف حال خويش گويد و ابتدا به سيد المرسلين عليه افضل الصلوات . ( 2 ) شايد : خامى .