تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ٤٩

[ در ستايش رشيد الدين فضل الله و كتابش ]

گر پادشه جهان بداند * كين بنده چه درّ همىفشاند

گردى ندهد به گرد من راه * رنگى دهدم و صبغة الله

با آنك گذشت سالم از شصت * من كافرم ار نظير من هست

در دور چو تو جهان پناهى * و آنگاه چو تو سپهر جاهى

طوطى نفسى چو من شكر خوار * لايق نبود به غم گرفتار

مالم ز كف خسان برون آر * آنگاه به بنده ده به ادرار

اين هر صله‌اى ز تو جهانى * از ملك خوذم به بخش نانى

من بنده ازين ستم شدم پير * از عدل و عطات دست من گير

بردار مرا كه گشته‌ام خوار * افتاذه‌ام اى فتاذه بردار

عمريست كه در جهان دوانم * خونابه ز ديذه مىفشانم

غبنيست چو من كسى پريشان * از جور جهان و ظلم خويشان

اين گوهر پاك از سر كلك * بر نام توام كشيذه در سلك

اين در كه به نوك نظم سفتم * اين شرح بدين صفت كه گفتم

لو زانك نظير خويش ديذم * يا زين نمط از كسى شنيدم

كفرست هر آنچه گفته‌ام پاك * زين خاطر تيز و طبع درّاك

نظم من و آب زندگانى * يك چشمه شناس در روانى

با اين همه خويشتن‌ستايى * از علم تو كرده‌ام گدايى

با آنك منم شكر مقالت * در مدح تو مىكشم خجالت

مدحم بپذير و ردّ مگردان * اى مادح تو سپهر گردان

آرم كرم تو را شفاعت * تا ردّ نكنى تو اين بضاعت

من گفتهء خويش مىشناسم * زانست كه از تو مىهراسم

ابنات كه هر يكى چو ماهيست * ماهى چه بسان پادشاهيست

چون مير على كه جان پاك است * بر آتش و باذ و آب و خاك است

آنگاه جلال دولت و دين * آراسته از جلال و تمكين

مقبول جهانيان براهيم * شايسته حكم هفت اقليم

چون عبد لطيف محض الطاف * نابوذه چنو ز قاف تا قاف

تاج الوزراست مجد دنياست * از هر چه بخوانيش مهياست

دين و خرد و ديانت و داد * دانا و بلند پايه و راد

صاحب كرم جهان محمد * موصوف به علم و عقل بىحد