تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ٤٨

[ در ستايش رشيد الدين فضل الله و كتابش ]

در باب كسى نه [ اى ] بذانديش * خشنود ز تو غنىّ و درويش

ميلت به عمارتست و خيرات * اين خوشترت از دگر مهمّات

هر چيز كه خير نام دارد * وقعى بر تو تمام دارد

خير از تو همىبرآورد نام * نامش كه فتاده بود از ايّام

امروز بود قريب سى سال * تا خلق خدات مىخورد مال

هر روز هزار مرد استاد * بيش است ز نعمت تو دلشاد

سالى كه كنى حسابشان راست * عقدش چو ضمير من هويداست

مزدورانى كه در شمارند * هر روز فزون ز ده هزارند

آن سيصد و شصت و شش هزارست * استاذ كه دائما به كار است

من آمدم و حساب مزدور * روشن كنم آن به طبع چون نور

آنها سه هزار ده هزارند * يا سيصد و شصت و شش مزادند

هر چند به اجرت مىخورند نان * از مال تو يافتند احسان

آن قوم كه خالىاند از اين كار * بيش‌اند ز ريگ و برگ اشجار

از بنده واجبيى و از خويش * وز طايفهء غنىّ و درويش

هر صبح همىخورند تا شام * از مايدهء تو خاص تا عام

روزى ده اگر چه هست رزّاق * از خوان تو مىخورند ارزاق

مهمان تو گشته خلق عالم * تا حشر نژاد و نسل آدم

از بهر يكى خداى رحمان * ده مىگويد به نصّ قرآن

گر صد يكيت كند كرامت * زاديست تمام در قيامت

زاد از تو بيافت آدمى زاد * اى بندهء تو سپهر آزاد

دادت ز جهان بداذ داذار * كز داد و دهش نديدى آزار

از مختصرات زرع دنيى * اقطاع تو گشت ملك عقبى

بردى تو به نيك زندگانى * ملك دو جهان برايگانى

بر طارم كن فكان زدى كوس * تا كرد زمانه‌ات زمين بوس

شعرى نظرى و مشترى جاه * خورشيد ضمير و چرخ درگاه

تو خواجهء مدح و آفرينى * من شهره به معنىآفرينى

بنگر به من حقيرمايه * اى دادگر بلند پايه

من آينهء جهان نمايم * با پادشه جهان نمايم

كين آينه زنگ دارد از غم * اين ريش مرا ببخش مرهم