تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ٤٥

در صفت نسخهء تاريخ حاصل كردن

كاوخ چه كنم دواى من چيست * فرياد رس بلاى من كيست

تا چند ثنا و مدح گويم * تا چند به راه شعر پويم

جان در سر كار شعر كردم * جز غصه ازو برى « 1 » نخوردم « 2 »

در گرد جهان بسى دويذم * نيك و بد روزگار ديذم

بسيار ثنا و مدح گفتم * درهاى سخن بسى بسفتم

سلطان سخن‌وران عالم * من بوذه‌ام از نژاد آدم

سالم چون به شصت مىخرامد * گفتم كه چو وقت كوچم آمد

زان پيش كه در جهان فانى * اين طبع چو آب زندگانى

در خاك فرو رود ز ناگاه * ناساخته هيچ توشهء راه

آن دم كه اجل كند مرا ياد * شعرى نرسد مرا به فرياد

تدبير چه سازم آخر كار * در آخر عمر ختم اشعار

تا از پس مرگ من كه خوانند * يك فاتحه زان به من رسانند

انديشه من چو در خور آمد * عقل از در فكر من درآمد

گفت اى سخن آفرين ايّام * آن كن كه از آن برآيدت نام

آن نام كه جاوذانه ماند * تا آخر كارت او رهاند

بحريست ضميرت اى فلك پى * عالم چو جريده‌ايست در وى

هر موج كه او زده بر افلاك * درهاى ستاره زان شذه پاك

يك موج بزن ز جمله خوشتر * از بهر ده و دو دانه گوهر

نام تو كنند بحر موّاج * بخشندت از آن مرصّعين تاج

طبع خوش تو هزار كان است * هر كانى از آن هزار جان است

كانهاش همه ز لعل و ياقوت * جانهاش روان به دل دهد قوت

انگشتريى بساز در دين * منسوب به خاتم النبيين

چون ساختى آن زمان تمامش * تاريخ محمدى بنامش

از جوهر جان دهش نگينى * تا بر تو كنند آفرينى

منقوش بدان صفت كه نامش * خوانند دوازده امامش

منظوم كنم تمامت آن را * از نو شكرين كنم زبان را

بر نام ائمّه آرم ايمان * تا خوانندم به نو مسلمان

( 1 ) به معناى ميوه و ثمر ( 2 ) اين بيت در نسخهء « د » نيامده است .