تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ٤٤

در صفت نسخهء تاريخ حاصل كردن

بر هر چه كه بود هست قادر * الا به دو چيز بوده قاصر

بر هستى وجود ديدن * نه مثل خودى بيافريدن

زين بس من و مدح شاه كونين * شاهنشه ملك قاب و قوسين

مقصود سراى آفرينش * لا ، بلكه وراى آفرينش

سر خيلى انبيا مبالش * محراب ملايك آستانش

كشتى نجات ديده زو نوح * ملاحى زورقش كند روح

سجاده كش دعاش عيسى * سرهنگ در سراش موسى

بر درگه قدر آن شهنشاه * نه چرخ بسان حلقهء ماه

در جنب كمال اوست مبهم * كوى انكله كمال سپهر اعظم

لشكرگه دين‌شناس جاهش * عرش و ملكوت بارگاهش

آئينهء آسمان جمالش * پيرايهء عرشيان جلالش

بر روى مه از ميان او داغ * بر مهر نهاده مهر ما زاغ

نامى كه جهان به فال دارد * م و ح و ميم و دال دارد

سر خيل پيمبران عالم * او بود نشانه تا به آدم

اصحاب و گروه تابعين را * رضوان الله عليهم اجمعين را

اين چند گهر نثار كردم * هر چند كه اختصار كردم « 1 »

مردان و محققان دين‌دار * يعنى كه مهاجران و انصار

سردار كه حمزه بود و عباس * با دانش و عقل اكمل الناس

مانده بزمانه نام ايشان * بوده دو جهان بكام ايشان

من بنده به وقت صبحگاهى * از سينه روانه « 2 » كردم آهى

آهى كه هزار جان بسوزد * تيرى كه هزار دل بدوزد

( 1 ) از ابتدا تا اينجا در نسخهء تبريز نيامده است . ( 2 ) در نسخهء « د » : روان .