تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٦٩

گفتار اندر نبوّت حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم « 2 »

كو نباشد مگر كه پيغمبر * من ندانم خذاى را به نظر

نيز افعال ماست از هر جنس * خود بدين سان طبيعت انس

بعضى افعال مصلحت باشد * ديگر از عين مفسدت باشد

چون نباشد بدان طريق عباد * بازشان دارد از طريق فساد

بايد آنگه پيمبرى مرسل * با كتابى كه آن بوذ منزل

تا بگويد كه چيست داد و ستاد * بازشان دارد از طريق فساد

پس چو آيد به خلق پيغمبر * معجزى بايدش ز داذ آور

تا بدانند كو رسول خذاست * وز نفاق و دروغ و سحر جداست

هست معجز نشان صدق رسول * تا رسالت ازو كنند قبول

بايد او را كه باشدش معجز * تا خلايق ازو شود عاجز

چون ز معجزش عاجز آيد كس * زو رسالت حقيقت آيد بس

بر سر جمله امّتان كه بذند * اندرين عالم آمدند و شذند

بر همه تن يكى رسول بدست * كه همه قول او قبول بدست

دانند الله بىزن و فرزند * كانبيا و رسول چند بدند

جمله معصوم و پاك دين بودند * جمله مهر و مه زمين بودند

جمله صديق و راستگو بودند * جمله خوش طبع و نيك‌خو بودند

جمله راه هدى و دين رفتند * كوه باطل به رمح حق سفتند

جمله در راه دين سبق بردند * رنج درگاه دين حق بردند

جوشن رنج و صبر پوشيدند * كار اسلام را بكوشيدند

هرچه گفتند جمله حق گفتند * سخن حق ز خلق ننهفتند « 1 »

صد هزار آفرين دادآور * باد بر انبياى دين‌پرور « 2 »

( 1 ) بعد از اين بيت ، تعداد سه بيت محو شده است . ( 2 ) در متن صحافىشدهء نسخه اصل ، اين صفحه آخرين صفحه است و بعد از آن كتاب بدون جلد است . روشن است كه صحافى بايد كهن باشد و از همين انتها صفحاتى افتاده است . صفحات افتاده بايد از بخش نخست كتاب ، پيش از شروع تاريخ امامان باشد و اختصاصا از اينجا به بعد دربارهء اثبات امامت بايد باشد كه البته بخشى از اين بحثها را در ميانهء كتاب هم آورده است . روشن است كه ابيات بعدى از جايى آغاز شده كه پيش از آن ابيات ديگرى بوده است .