تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٦٧

گفتار اندر مرگ و قيامت

هر دو پيموده است ايزد بارّ * تا تو باشى هميشه بر سر كار

هر كه داند خداى را و رسول * مر امامان حق ز نسل « 1 » بتول

نيز قائم بود به طاعتشان * نيز شاكر بود به نعمتشان

نيز باشد ز هر معاصى دور * خالص از بهر كردگار غفور

ايزد او را دهد ثواب نعيم * رستگار آيد از عقاب و جحيم

وانكه در خالقش شود كافر * گشت مستوجب عذاب سقر

زان كه او مؤمن گنهكار است * دارد ايمان و زشت كردار است

گر كند توبه او به وقت وفات * يابد از دوزخ و عذاب نجات

پس چو بىتوبه از جهان برود * كار او را چهار وجه بود

يا بيامرزدش خداى احد * بدهد مر ورا بهشت ابد

يا شفاعت كند رسول كريم * تا بيامرزدش خداى رحيم

يا امامى ورا شفيع شود * تا همى كار او رفيع شود

يا يكى مؤمنش بخواهد نيز * تا به دو بخشدش خداى عزيز

چون از اين هر چهار درماند * و اندرين هيچ حيله نتواند

پس به دوزخ فرستدش دادار * با دگر عاصيان بدكردار

تا به قدر گنه عذاب خورد * كيفر فعل زشت خويش برد

پس برون آورد ز نيرانش * در بهشت آورد به ايمانش

باشد اندر بهشت او را جاى * تا بود عزّت و بقاى خداى

تا نشيند بدان عزيز سرور * با لباس حرير و جنبش حور

گفتار اندر مرگ و قيامت

گفتار اندر مرگ و قيامت

مرگ حقست و نيست بيدادى * هست با يكدگر غم و شادى

نيز در گور هست روز نخست * پرسش منكر و نكير درست

وز پس مرگ زندگانى را * نيز حق دان تو جاودانى را

مر قيامت به ايستادن تو * كردن خود جواب دادن تو

دادنت با خداى خويش حساب * ور سوا آمدن به دست كتاب

مؤمنان را به دست راست شدن * خواندنش را عزيز و خوار شدن

( 1 ) در اصل : نصل .