تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٦٥

گفتار اندر ارزاق

وين به معلومى خداوندست * كس نداند كه علم او چند است

هر كه او كشته شد به ظلم و ستم * از پى كينه يا ز بهر درم

كشتن و مرگ او نه حكم خداست * تا نگويى كه آن به حكم قضاست

بلكه او را اگر نكشتندى * جمع بر قتل او نگشتندى

به نمردى به مرگ خود در حال * يا بماندى از آن سپس صد سال

اندرين هر دو قطع نتوان كرد * عاقل اين هر دو حكم يكسان كرد

ايزد اين هر دو حكم بنمودست * قاتلش را قصاص فرمودست

گفت گر متفق شوند چهل * بر يكى قتل اين چهل قاتل

هر چهل را قصاص بايد كرد * رحم بر هيچ يك نشايد كرد

قتل اين گر به حكم او بودى * كى مر او را قصاص فرمودى

گر نباشد كشنده‌اش ظاهر * يا نئى بسر قصاص او ظاهر

كار او با خداى حشر افتاد * روز دين بدهد ايزد او را داد

بر خداوند هيچ كم نشود * گر به مثقال و نيم ذره بود

گفتار اندر ارزاق

گفتار اندر ارزاق

رازق و روزى بود به خالق ما * مىرساند به خلق رازق ما

خالق ما چو خلق پيدا كرد * روزيش پيش ازو هويدا كرد

گر ندارى تو اين ز من باور * مادر طفل و طفل را بنگر

طفل چون در رحم كند پيدا * رزق در پيش او شود پيدا

چون كه شير اندرو پديد آيد * طفل تا شش مهى دگر زايد

چون ز مادر جدا شود فرزند * شير يابد و زو شود خرسند

تا ازو همچو سرو مىبالد * چون نيايد چو موم مىكاهد

بس دهد روزيش پياپى هم * از خوش و ناخوش وز بيش و ز كم

كس بود كش دهد به آسانى * گو بدان چيز باشد ارزانى

كس بود كش به رنج جان باشد * كو سزاوار آنچنان باشد

زان كه بر وفق مصلحت بخشد * نه به ترتيب و قاعدت بخشد

تا بود خلق حى و روزى خوار * روزيش آفريند ايزد بار

نيست روزى هر آنچه هست حرام * آنچه مالست و آنچه هست طعام

هر چه باشد حلال آن روزيست * بس نظر كن كه خود حلالى چيست