تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٦٤

گفتار اندر اجل

در قيامت به تو دهد يكسر * نزد كافر دهد عذاب سقر

گر بود ظلم از تو بر كافر * داد بستاند از تو داد آور

گر كنى بر جهود و گبر ستم * نيز بر كافرى به نيم درم

ايزد آن چيز بر تو نگذارد * بر تو آن حق او نگه دارد

بازگيرد ز مال تو دادار * هم به دنيا برو كند ايثار

نگذاردش هيچ در محشر * تا بدان منتفع شود كافر

تا كه چون سر برآرد از فقرت * دى جحيمش برند در ساعت

نصرت ظالمان خدا ندهد * ظلم را نهاد او ننهد

ظالمان ظلم خود برش آرد * مر طعام و درم كه او دارد

نكند ظلم ظالم و جاهل * تا نباشد ورا عوض جاهل

نيست پوشيده بر خداى جهان * هيچ نيك و بذى ز آدميان

مال مردم به زور و غصب مبر * همچنين چيزش از گزاف مخور

وانگهى گويى هست روزى من * كه مرا داد ايزد ذو المن

گر بيابى بگوى شكر خداى * چون بخوردى خداى را بستاى

گر كنى شكر آن گنهكارى * زان كه اين از خداى پندارى

ذات ايزد منزّه است از آن * كه كند اين چنين به روزى آن

چيز « 1 » اگر بيع يا عطا باشد * آنگهى خوردنش روا باشد

روزىاى كه بود بشايد خورد * شكر آنگه بدان بشايد كرد

پس اگر اين عطا بود رشوت * تا بذو كم رسد ز تو محنت

هم حرام است هر چه بستانى * اندرين ظلم هر دو يكسانى

شكر ايزد نكرد بايد نيز * شكر آن كس بكن كه دادت چيز

و إن چه بيع است اگر به زر حرام * بخريدى و مىخورى ز طعام

هم حرام است و نيست روزى تو * خود يكى و آن اين و آن هر دو

گفتار اندر اجل

گفتار اندر اجل

اين اجل وقت نوع و مرگ بود * چون بسر وقت از جهان برود

تا به وقت اجل بماند كس * چون نماند اجل ، نماند كس

( 1 ) ظاهرا .