تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٦٣

گفتار اندر اعواض

چون تو بر حكم خود پياله كنى * با خدايت چرا حواله كنى

فعل خود با خداى خويش مخوان * فعل ايزد ز فعل خويش بذان

نقش خود را همه مراد مده * از قضا بر خدا بهانه مده

چون تو در طاعتش كنى تقصير * نيست تاوان . . . .

زانك توفيق طاعتت دست داد * . . . . . . . . . . . . .

. . . . مىخواهى * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . .

بر عبادت تو را ثواب بود * بر معاصى تو را عقاب بود

گفتار اندر اعواض

گفتار اندر اعواض

چون چنين است ، هر چه كرد خدا * نيست از حكمت و صلاح جدا

علت و مرگ و درد و بيمارى * رنج و تعب و بلا و دشوارى

كژدم و مار و گرگ و شير و پلنگ * آفت خشك سال و نعمت تنگ

جمله اين حكمتست و مصلحتست * تا نپنداريش

كه مفسدت است

در قيامت به هر بلا ناچار * خلق را مىدهد عوض بسيار

داد مظلوم را ز هر ظالم * بستاند چو او بود حاكم

حق مظلوم را نبگذارد * تا شود ضايع و بنگذارد

نبود حيف بر كسى يك ذر * چون كند حكم قاضى اكبر

چون رسد از خداى درد و مرض * هست ناچار بر خداش عوض

چون رسد آدميش درد و الم * آن عوض هست بر بنى آدم

چون رسد دردش از گزيدن مار * هست بر مار آن عوض ناچار

ليك بر مار نيست جز چندان * كه گرفتست از تنت دندان

باقى درد چون رسد بسيار * آن عوض هست نيز برو آوار

همچنين است قول بر كژدم * كو زند نيش در تن مردم

همچنين است در سباع سخن * چون رساند به خلق رنج و سكن

چون بود بر تو ظلم از كافر * كه ورا نيست مزد در محشر

تا ازو كردگار بستاند * به تو آن را تمام برساند

هر عوض كش بود به درد و الم * كو رسد در جهان به دو ز سقم

ايزدش آن عوض به دو ندهد * جمله آن را ز بهر تو بنهد