تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٥٨

گفتار اندر ستايش امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام

گه ز خارى ترانگبين سازد * گه ز زنبور انگبين سازد

گه نهد زهر در دم كژدم * گه ز كرمى بيارد ابريشم

از يكى گاو عنبر آرد اوى * ز آهويى مسك اذفر « 1 » آرد

اين كه بتواند از خواص و عوام ؟ * جز يكى ذو الجلال و الاكرام

قادر بىنظير [ و ] جفت [ و ] ولد * واحد لم يلد و لم يولد

آفرين بر محمد عربى * كز خداوند ، بذ بخلق نبى

صاحب شرع و سيّد كونين * حبر « 2 » آفاق و مفخر حرمين

آفتاب هدى و قبلهء دين * هادى و رهنماى خلق زمين

جسم او از همه عوار جدا * نام او گوشوار عرش خدا

شاهدست و مبشّرست و نذير * داعى است و سراج و بدر منير

نعمتى كرد مصطفى با ما * كه بذان بهترين نعمتها

نعمت لايزالى و دائم * اى زهى نعمت و زهى منعم !

خلق عالم بذند سرتاسر * از سر جهل بر كنار سقر

سيد المرسلين به رحمت خويش * وز سر جود و فضل و رأفت خويش

بازپس بردشان ز راه جحيم * راه ايشان نمود سوى نعيم

روى عالم ز كفر بود سياه * كار مردم ز ظلم بود تباه

چون برآمد ز مشرق حرمين * ماه اسلام سيد الثّقلين

با ضيا آمد آنچه بوذ سياه * با صلاح آمد آنچه بوذ تباه

صد هزار آفرين دادآور * باد بر مصطفاى پيغمبر

آفرين بر امام دين حيدر * يار و داماد و پشت پيغمبر

سيد اوصيا و زوج بتول * باب سبطين و ابن عمّ رسول

شير جبّار كردگار معين * سيّد و پيشواى اهل زمين

آنكه بشكست لات و عزّى را * از پى دين و عزّ مولى را

( 1 ) مشك اذفر به معناى مشك تيز بوى . ( 2 ) شايد : خير