تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٥٣

ذكر على سمرى كه هر وقت مكتوب او به خلق مىنمود

چون خسرو خاورى سر از كوه * بر زد منم و فراق و اندوه

كان خواب چه بوذ و آن چه كس بود * كان شب به من اين عتاب بنمود

مهديش يقين نمىتوان گفت * اين درّ به گمان نمىتوان سفت

شك نيست كه آخر الزمان هست * مأواش يقين درين جهان هست

تا خود چه كند سپهر گردان * آن گردش خود به حكم يزدان

ماييم نظارگان عالم * آن زهره كجا كه كس زند دم

هر كس سخنى همىسرايد * زان نوع كه روى مىنمايد

من بنده به غير ازين ندانم * كين درّ ز زبان همىفشانم

قوميم همىكنند انكار * قومى شده زين حديث بيزار

تاريخ بسى به نظم گفتست * با طبع هر آن كسى كه حقّست

خسرو شيرين و ويس و رامين * گفتند سخنوران پيشين

زين نوع فسانهاى بسيار * گفتند بسان درّ شهوار

بعضى شعراى نظم‌پيراى * در بوتهء طبع نفس بالاى

مردان و محققان دين‌دار * معنىدانان خوب گفتار

تاريخ بسى به نظم كردند * از گردش چرخ غم نخوردند

ده نوع به نام آل سلجوق * گفتند و رسيذه شده به عيوق « 1 »

آن قوم به جمع تركمانند * هر چند فسانه در جهانند

زيشان بگذر كه اهل دين‌اند * اندر خور مدح و آفرين‌اند

در باب ملاحده چه گويى * وز مدح و ثنايشان چو جويى

تاريخ نژاده نسل ايشان * گفتند و كسى نشد پريشان

آن كس كه سخن بدان بياراست * كس زو به جهان نكرد واخواست

در كفر بسى است نظم از آن سان * گويند نشد از آن هراسان

تاريخ ملاحده بسى هست * به نوشته به آب زر به صد دست

امروز بسى هنوز هستند * قومى كه ملاحده پرستند

آن نقش هنوز مىنگارند * ترس از خود وز خدا ندارند

من بنده نكرده‌ام گناهى * باطل نسپرده هيچ راهى

تصنيف ز خود نساختستم * لعبى به دغل نباختستم

( 1 ) عيوق نام ستاره‌اى در نزديكى ثريا