تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٥٢

ذكر على سمرى كه هر وقت مكتوب او به خلق مىنمود

از ما سخنى بگو در ايّام * تاجيست زمانه را سرانجام

از كس مستان ز بهر ما چيز * خود ياذ مكن ز نام ما نيز

دوران جهان وفا ندارد * گردن كشيش بقا ندارد

من بنده چو خواندم اين حكايت * ديذم به روايت از روايت

زين بيش سخن نمىتوان گفت * درّ بهتر ازين نمىتوان سفت

صد نوع از اين زياد گفته * در وى سخنان بسى نهفته

من مختصرى به نظم گفتم * پر بود در سخن بسفتم

اما سحرى فتاده بيمار * نه خفته ز خستگى نه بيدار

در واسطم اوفتاده مدهوش * همخوابهء مرگ دوش بر دوش

اميد به زندگى ندارم * از دست برفت روزگارم

زين فكر ز خويشتن برونم * تب تاب فكنده در درونم

پيرى ديذم ز ناگهانى * با كوزهء آب زندگانى

پنداشتمش كه جدّ من بود * او بيش ز جدّ و حد من بود

گفتا خضرم زمانه‌پيماى * از بهر تو آمذم بدين جاى

اين آب بخور كه زنده مانى * كين نيست جز آب زندگانى

گفتم كه عيالم است رنجور * اى آمذه نزدم از ره دور

او را بچشان كه من چشيدم * وين رنج براى او كشيدم

چون خورد عيالم از كفش آب * آسود تنم از آن تب و تاب

از بعد فراق او ز ناگاه * در حال هم اندر آن سحرگاه

ديذم كه جوانى اندر آمد * وه وه كه مرا چه در خور آمد

رخسار خوشش بسان ماهى * ماهى چه بسان پاذشاهى

برخاستم احترام كردم * لرزان لرزان سلام كردم

گفتا كه در اين ائمّه‌نامه * كز گفت تو ماند تا قيامه

از زنده و مرده من كدامم * برخوان كه چگونه است نامم

در لرزه فتاد استخوانم * اين بيت برآمد از زبانم

نز احيا خوانمت نز اموات * من ره نبرم ز نفى و اثبات

اين گفتم و او روان برون شد * معلوم نشد كه حال چون شد

نشناختمش كه از كجا بود * بيگانه و آگه آشنا بود

با گردش رنج و درد تن بود * كان خواب چنان خيال بنمود