تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٥١

ذكر على سمرى كه هر وقت مكتوب او به خلق مىنمود

زو نطفه كسى نداشت معلوم * او بود امام پاك معصوم

آن شه كه امام آخرين است * كو معجز آل ى و سين است

« الثقة بالله الغنى » راست * بر خاتم اوست بىكم‌وكاست

نه مردگيش عيان كسى ديد * نه زندگيش نشان كسى ديد

گويند كه خوف بر وى افتاد * بيرون شد ازين مشقّت آباد

نواب و وكيل و پاسبان داشت * آن وقت كه او زمانه بگذاشت

از زمرهء شيعت آن كسان را * غايت‌شدگان فى الامان را

نقلست ز بيش و كم به هر سال * پنهان ز خوارجى زر و مال

تعيين شذه هر كه مىفرستاد * مىبود بجان از آن سخن شاد

از حضرت او نشان بيابد * وز ديذن او امان بيابد

اندر سنه اربع و ثمانين * بعد از مائتين گذشته تعيين

غايب شد ازين زمانه ناگاه * زان سان كه به ابر در رود ماه

در خانهء خود كه جنّتى بود * از غيب خذا دريش بگشود

سردابى ازين بهشت سان داشت * مانند فضاى او جنان داشت

آن شاه نشان درو نهان شد * نامش بزمانه داستان شد

گويند كسان كه شصت و نه سال * مىبوذ خطش زمانه را فال

آن غيبت اولين او بود * كايّام رخش به خلق ننمود

سمرى نسبى چو از على نام * مىبود نهانى اندر ايّام

توقيع وى او نهان نمودى * بر خلق ازو زبان گشودى

تقرير به آخر الزمانى * گفتى بر دوستان نهانى

در مدت آنك او نهان شد * گيتى زد و نوع در كمان شد

روزى مگر آن على سمرى * مىخواند خطى روان چون قمرى

به نوشته كه من بيارميذم * رو از بذ و نيك در كشيدم

تو چون كه وفات ديد خواهى * شش روز ديگر ز دهر داهى