تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٤٨

مدت امامته عليه السلام

دوران زمان بذو نهد روى * شاهان جهان سلطنت جوى

بوسند بديده آستانش * خوانند به صاحب الزمانش

آن وقت خليفه منتظر بود * زو بوذه خذا و خلق خشنود

القائم حجّت آمدش نام * نيكو سير و نكو سرانجام

مولود ورا نهان همىداشت * او را به كف زمانه نگذاشت

رخسارهء او به غير ماذر * ناديده بگاهواره اندر

گويند امام ابو الحسن را * آن چشم و چراغ مرد و زن را

بوذست مگر كنيزكى چند * زان خسته دلان نبوده فرزند

در خانهء او ز كارفرماى * بوذست تجمّليش بر جاى

جعفر « 1 » پسرش بنام كذّاب * عمرى بنمود اندر آن آب

رفت او به در سراى سلطان * با مير و وزير گفت دربان

گفتا كه براذرم چو برخاست * او را دو سه زين كنيز برخاست

تشنيع دگر بر اهل شيعت * مىكرد به صد صفت شنيعت

كو را پسرى است در نهانى * شايستهء تخت خسروانى

او خواهد بوذ امام ايّام * شاهنشه و پادشاه اسلام

فى الجمله تجمّلش روان بود * هر چيز كه داشت او نهان بود

وانگاه كنيزكان بغارت * بردند و ازو شد آن خسارت

زان پس به بلاى غمزكارى * بر شيعت از آن رسيد خوارى

فرزند نهانيش نديذند * نه نيز ز هيچ كس شنيدند

ديدست مگر خواص او را * آن نطفهء پاك تخت جو را

آن نقش نگين كه از نجف داشت * الفاظ توكّل و تكف داشت

دو سال ز سى لقاش كم بود * كز جور جهان به درد و غم بود

در نسخهء دايره يكى كم * هم معتصمش بكشت از سم

بوذست به حق امام شش سال * ز ايّام برو دگر شد احوال

( 1 ) در اصل : جعفرش .