تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٤٥

سبب وفاته عليه السلام

ام ولدش نشانه بوذه * در طاعت و دين فسانه بوذه

فرزند نرينه چار بوذش * چون گوهر شاهوار بوذش

اول حسن و حسين دو دانا * روشن دل و عالم و توانا

آنگاه محمّدست و جعفر * يك عاليه بيش نيست دختر

در دايره سيزده نموذه * در اصل به غير ازين نبوده

مهتر پسرش حسن امام است * كايّام بدانشش غلام است

در عالم زاهدى فسانه * كينست به عسكرى نشانه

او يازدهم امام ايّام * بوذست بعسكرى نكونام

آن نقش نگين كه از نجف داشت * الفاظ توكّل و تكف داشت

بوذست توكلش كفايت * او را ازليست اين هدايت

اندر چهل و يكم رسيذه * زهر آب ز دشمنان چشيده

در دايره بيست و چار بوذست * سهوست ز نسخه‌اى كه بوذست

زيرا كه امام سى و سه سال * بوذست در اين جهان مختال

زان پس متوكّلش گرفتار * كردست به بند و جور و آزار

كشتند به زهر اندر آن بند * زان ظلم بماند نيز يك‌چند

در حال حيات معتصم بود * رنجيش به ذات پاك بنمود

واثق پس ازو بماند پنج سال * مىداشت مدام ديدنش فال

اما متوكّلش بدين سان * كشت آن برى از حيا و ايمان

ماند از پس او به چارده سال * آن ظلم ز كار دهر قتّال

افتاد به منتصر خلافت * از بعد چنان بلا و آفت

شش ماه بماند در زمانه * بگذشت و نماند زو نشانه

هر شخص كه قصد خاندان كرد * ايّام دمار او برآورد

ما اين همه را نمىشناسيم * از لعنتشان نمىهراسيم

اما چو صحيفه‌اى بخوانيم * از حال ائمّه بازدانيم