تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٣٨

در صفت ابناءه عليه السلام

آن خلد برين كه نامش ابواست « 1 » * مولود مباركش از آنجاست

آن روضه ميان بلدتين « 2 » است * الحق به مثال جنّتين است

مادرش حميده داشته نام * معصومه و پاك دين ايّام

بودست به بربريه مشهور * بوده ز قبيله‌هاى مذكور

او را سى و هفت بود فرزند * در باغ خرد همه برومند

اول على الرضاست مهتر * شايسته امام و راد و سرور

ابراهيم است و باز قاسم * عباس مكارم المراسم

حمزه‌ست و محمّدست و احمد * فرخنده جمال چون اب و جد

اسماعيل و عبيد بود و اسحاق * هارون و حسن بمكرمت طاق

فضل آمد و جعفر و سليمان * زيدست گزيده پاك ايمان

از بعد بنين دگر بناتند * از جاريه و مخدّراتند

دو رقيه دو فاطمه دو كلثوم * از كبرى و صغرى است معلوم

عايشه لبابه است و زينب * ميمونه خديجهء شكر لب

ام السلمة بريهه پاك * چون عليه و حسنه ماه افلاك

با ايمنه يك دو ماه ديگر * آن جمله ز هم دگر نكوتر

ابناش شجاع و پاك دين‌اند * خوش منظر و صادق الامينند

احمد متمول آمد و راد * كردست هزار بنده آزاد

ابراهيم‌اش شجاع و دين‌دار * اندر همه كارها نكوكار

او كرده يمن مسخّر خويش * كار يمن او گرفت در پيش

او از قبل محمد زيد * رفته به يمن گشاده صد قيد

ديگر پسران همه نكونام * بوذند همه نكو سرانجام

الا كه على رضاست مهتر * از بهر امامتست در خور

( 1 ) در اصل : انواست ( 2 ) محلى ميانهء مكه معظمه و مدينهء منوره .