تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٣١

صفت محمد ابنه عليه السلام

بعد از صادق كه شد ز دنيا * كردند متابعت به موسى

قومى كه بماندند بر جاى * هستند هنوز بادپيماى

كس مرده نمىشمارد او را * الّا به امام دارد او را

بسيار هنوز در جهانند * اسماعيليى از آن نشانند

اى بس سرهاى سرفرازان * ميراثى سلطنت برازان

شد در سر و كار و ياد اين نام * تا خود به كجا رسد سرانجام

عبد الله و جعفرست مهتر * از جمله براذران ديگر

دعوى امامتش همىبود * بر قوم سر خلاف بنمود

قوميش متابعت نموذند * آن مرتبتش مىفزودند

چون تهمت او بدين عيان شد * كمتر ز دگر براذران شد

آن قوم بجا گذاشتندش * تعظيم چنان نداشتندش

كردند به نام موسى اقرار * ديدند ورا به حق سزاوار

عبد الله از آنك پاش كج بود * يك پايه ديگر كجى چو بنمود

زان روى برآمد افطحش « 1 » نام * شد شهره بدان روش در ايّام

هر قوم كه داشت بر روى اقرار * خواندند به افطحيش ناچار

اما كه محمّد ابن جعفر * او را روشى بدست ديگر

او بود از آن حكايت آزاد * بودست شجاع و زاهد و راد

گويند به طالع همايون * كردست خروج سوى مأمون

مأمون بگرفتنش فرستاد * عيسى جلودى اندر استاد

گفتا كه منش گرفته آرم * اينجاش به بند واسپارم

اصحاب ورا هزيمت افتاد * او ماند در آن هزيمت‌آباد

بردند ورا به پيش مأمون * بودند بر آنك ريزدش خون

مأمون چو بديد رحمش آمد * بنواخت بسى كه رحمش آمد

همواره نديم و يار او شد * همصحبت و خواستار او شد

( 1 ) در اصل : ابطحش . همين طور مورد بيت بعد .