تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٢٥

صفت حسن ابنه عليه السلام

ليكن همه را گمان چنان بود * كان بيعت و دعوتى كه بنمود

بوذست به جستن امامت * خوردند به عاقبت ندامت

كو معترفست بر برادر * دل پاك برو چو شير مادر

در عاقبت اهل كوفه ناگاه * گشتند به بخت خويش گمراه

آن بيعت و عهد او شكستند * رفتند و به جاى خود نشستند

تا دشمن آل از او خبر يافت * هر خصم كه بود نيز بشتافت

چون جمع شدند دشمنانش * كشتند به ظلم ناكسانش

كرذندش از آن ميانه بردار * آن دشمن آل خانه بردار

صد لعنت و صد هزار نفرين * بر جان چنان سگان بىدين

هر كو نكند بر آل مروان * لعنت ز ميانهء دل و جان

لعنت ز همه جهان برو باذ * و إن كو نكند به لعنتش ياد

تا مدت چار سال از اين كار * زان قوم كسى نكرد انكار

در روز دوشنبه رفت آن حال * ثانى صفر بر آن نكو فال

سال هجريش در صد و بيست * بر مقتل او زمانه بگريست

صادق شد از اين حديث بيمار * برداشته دست خود به داذار

كان قوم كه عهد خود شكستند * با دشمن آل عهد بستند

يا رب تو كنى جزاى ايشان * جز تو كه دهد سزاى ايشان

عبد الله بن عليست فاضل * در شيوه نقد بوذه كامل

او را صدقات بوذه تيمار * از سفرهء پادشاه دين‌دار

ديگر عمر عليست دانا * اندر همه كارها توانا

فاضل به جهان و مرد پرهيز * هنگام سخن شذه شكر ريز

آنگه حسن عليست زان سان * در حلقهء عالمى هراسان

ز اخبار پذر بسيش بر ياد * وز قول براذران هم زاد

در محفل و مجمع پيمبر * كردست روايت از براذر

پيوسته به كار خويش مشغول * بگذشته ازين گذشتنى پول