تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١١٩

فى مرثيته عليه السلام

كردش كفن و بشست پاكش * هم او بسپرد زير خاكش

اين است براذرى و يارى * احسنت زهى بزرگوارى

زان پس بسوى بقيع بردش * با جدّه خويشتن سپردش

جده پذريش فاطمه نام * بنت الاسدى نكو سرانجام

آن دم كه حسن رحيل برداشت * بگذشت و جهان شوم بگذاشت

زان زهر كه خورده بود ناگاه * زان كم شذه بخت شوم و گمراه

از زير زمين فغان برآمد * فرياد ز آسمان برآمد

يك روز به گلشنى رسيذم * زين واقعه ديذم آنچه ديذم

گل جامه دريد تا بدامن * در نوحه‌گرى نشست با من

لاله رخ خود به خون بشسته * غنچه شذه تنگ دل نشسته

در خاك نشست سرو و شمشاد * بلبل بخروش و بانگ و فرياد

گلنار بسان ناردانه * بفشاند خون هزار دانه

غم بر رخ ياسمين رسيذه * خون از رگ ارغوان چكيذه

نرگس سر خوذ فكنده در پيش * گريان شذه زار با دلى ريش

بنشسته بنفشه در بهاران * پوشيذه لباس سوگواران

هر جا كه گلى و لاله‌زاريست * يا سبز كنار جويباريست

سر بر سر يكدگر نهاذه * در مرثيه‌خوانى ايستاده

اين مرثيه از زبان عالم * خوانان و نوان به درد و ماتم

برجاست اگر جهان بگريد * چه جاى جهان كه جان بگريد

ابريم و چشم گل شود خون * گردد همه چشمها چو جيحون

زيبد كه بسوزد آتش برق * گنجينهء غرب و خانهء شرق

دود از جگر جهان برآمد * فرياد ز فرقدان برآمد

بستان گل و ارغوان درانداخت * طوطى شكر از دهان بينداخت

آه از دل روزگار برخاست * افتاد زمانه در كم‌وكاست

در روضه باغ آل ياسين * دردا كه بريخت برگ نسرين

آن گوهر پاك رفت در خاك * از ظلم چنان سگان بىباك