تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١١٧

تقسيم عمره عليه السلام

بوبكر شهيد كربلا شد * زان ظلم زمانه مبتلا شد

آنگه ز بنات چار ديگر * هر چار بزاده از دو مادر

زيد ابن حسن بلند را [ ى ] بود * والى صدقات مصطفى بود

با طاعت و زهد و خير بسيار * همچون حسن و حسين وفادار

دعوى امامتش نبوذه * هر سفرهء خير برگشوذه

سالش به نود رسيد در علم * مانندهء جدّ خويش بر حلم

اما حسن آن پسر كه بابش * كردست بنام خود خطابش

بوذست جليل قدر و فاضل * كافى كف و كارساز و عاقل

جدّ پذريش كرده تيمار * پيوسته به كار حق نكوكار

بر رفته به منبر امامت * يك خطبه بخوانده با سلامت

دعوى خليفتى نكرده * غم در پى بىآن عمل نخورده

عمش چو بديد روى و رايش * و إن صورت و سيرت و وفايش

نوباوهء خويش را بذو داد * با طالع خوب گشت داماد

سالش چو رسيد در سى و پنج * بيرون شد ازين جهان پررنج

عبد الله بن حسن جوان بود * آزاده و راد و كاردان بود

عمش چو سكينه داند و داد * تا بوذه جوان هنوز داماد

او نيز شهيد كربلا گشت * ماندست دفين در آن در و دشت

بر خاتم آن امام عالم * آن چشم و چراغ نسل آدم

بنگاشته همچو نقش بر ماه * اين نقش كه مستعان بالله

از بعد رسول شاه كونين * آن دانه درّ قرة العين

ماندست بجاى هفت‌ساله * همچون گل و ياسمين و لاله

از بعد نبى ماند سى سال * در عالم زهد فارغ البال