تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١١١

موضع قبره عليه السلام

بگشاد ز هم ستون افلاك * بگسست ز هم مفاصل خاك

عالم همگى سياه گشته * افلاك چو خاك راه گشته

بشكست سپهر صبح را پاى * خورشيد بماند سست بر جاى

عرش از سر كرسى اوفتاده * گويى همه تن فرو گشاده

اجزاى زمين برفته از هم * در زير زمين فغان آدم

بيرون زده انبيا سر از خاك * گشته كفن وجودشان پاك

تنها نه ز ماه تا به ماهى * تا دامن لامكان سياهى

نه پشت فلك چو او سپر داشت * نه ناف زمين چو او پسر داشت

بردند گرفته آن لعين را * آن دوزخى و عدوّ دين را

آن معدن شرّ و منبع شور * آن دود روان آتشين گور

آن در خور تير و تيغ و الماس * آن شوم‌ترين ناس و نسناس

نزديك حسين امام عالم * آن پاك سلالهء مكرّم

كشتند و بسوختند پاكش « 1 » * بر باد فشاندند خاكش

صد لعنت ايزدى برو باد * كو را نكند به لعنتى ياد

آن ذات شهيد بر شهادت * آن منبع و معدن سيادت

چون كرد وداع ملك فانى * بربست رحيل آن جهانى

شستند به آب ديذه پاكش * كردند وداع دردناكش

در صندوقى كه نوح و آدم * آنجاى بخفته‌اند با هم

آن خاك سرش ز نو گشادند * آن پاك گهر درو نهادند

آن موضع را وصيّت او كرد * الحق چه وصيّتى نكو كرد

روشن شد ازو روان آدم * از نو شذه زنده جان آدم

بويش چو رسيد در تن نوح * زان تازه شذست نوح را روح

( 1 ) يعنى همه‌اش را .