تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١١٠

تاريخ وفاته عليه السلام

در تاريخى به شصت و يك بود * كين ظلم برو زمانه بنمود

در سال تفاوت آمده بيست * معلوم نكردم اين كه از چيست

گر زان كه اجل دهد امانم * بس زود بود كه بازدانم

حاشا كه من اين بجا گذارم * دست و دل از اين سخن بدارم

اندر سنه اربعين ناگاه * در مسجد كوفه شد سحرگاه

از روزه گذشته نوزده روز * آن روز سياه آسمان‌سوز

تن را به نماز كرده تسليم * از كون و مكان نداشته بيم

قائم به نماز در سحرگاه * با ذوق سراير هو الله

عبد الرحمن ابن ملجم * آن هيزم آتش جهنّم

آن شوم لعين دور از ايمان * آن مايهء كفر و آفت جان

دانست كه بستهء نمازست * با سرّ خدا غريق رازست

آن هر سه چهار يار با هم * از بيم همىنمىزنند دم

اندر مسجد در آن سحرگاه * حجر ابن عديست رحمة اللّه

بشنيد ز اشعث آن سگ شوم * كو گفت بدان لعين ميشوم

اين لفظ كه زود باش و بشتاب * صبح آمد و كار خويش درياب

دانست كه حال و كار او چيست * و إن لفظ و شتابش از پى چيست

شد تا كه خبر كند مرا او را * شاه خلفاى راست‌گو را

آن شوم سبق گرفت و شد چير « 1 » * در سجده شذه زدش به شمشير

چون زخم زدش ز در برون جست * پنداشت كه ذات پاك او خست

كو ترك نماز خويش گيرد * تدبير وجود پيش گيرد

از نور ولايتى كه او داشت * يك روشنى از نماز نگذاشت

مردى بگرفت آن شب او را * آن شوم لعين فتنه جو را

بردش به جناب آن جهاندار * شاه امم [ و ] ولىّ اسرار

گفتا مكشيد اين لعين را * سرمايهء كفر و خصم دين را

گر زانك مرا حيات باشد * از زخم ويم نجات باشد

من خود كشمش چنانك بايد * نابوذه وفات من نشايد

زان ضرب دو روز ماند مجروح * با روز سيوم روان شدش روح

( 1 ) چيره !