تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٩

تاريخ وفاته عليه السلام

آن ساعت آن [ او ] نباشد آگاه * او باشد و سرّ قل هو الله

شاه خلفا به نهروان در * روزى كه كشيذه بود لشكر

آنجا پذر و برادرش را * كشت است به جنگ شوهرش را

آن زانيه قصد او از آن كرد * كان شوم نژاد ناجوانمرد

ملجم نسب آن لعين گمراه * مردود خذاى ، لعنة الله

گفتا كه من از براى اين كار * در شهر روان شوم شب تار

چون يك‌تنه‌ام نمىتوانم * تا كام و مراد خود برانم

زن گفت كه من حريف دارم * مقصود دل تو من برآرم

تا با تو مساعدت نمايد * باشد كه مراد من برآيد

پس از زن شوم نابكاره * آن گشته به صد هزار پاره

وردان مخالديست رندى * كو كوه احد ز جا بكندى

زن كرد به بام بيش وردان * كاى پيل نهاد شير مردان

برخيز و بيا و يا ربى كن * پيوندى و دوستاريى كن

در قصد عليست ابن ملجم * كاريست برو فتاذه معظم

تو نيز رفيق و يار او باش * مردى كن و دستيار او باش

آن رند لعين با صلابت * كرد آن زن قحبه را اجابت

زين سوى شبيب بجره آن دم * افتاده به پيش ابن ملجم

از خارجيان ناسزاوار * كون سوخته ره زنيست خونخوار

گفتش كه تو دوستار مايى * شايد كه مساعدت نمايى

او نيز رفيق و يارشان شد * سر حلقهء كار و بارشان شد

با اشعثشان موافقت بود * آن سگ كه نه مايه برد و نه سود

او نيز به كينه نيزه بفراشت * زان رو كه ز خارجى رقم داشت

در مسجد كوفه رفته هر چار * در قصد على در آن شب تار

تاريخ وفات آن جهاندار * آن صف‌شكن جهان غدّار

شاهى كه رداش كبريا بود * وصفش ز نهاد انبيا بود

اهل ملكوت پرده‌دارش * خود چون ملكوت صد هزارش

سرمايهء آفرينش او بود * پيرايهء اهل بينش او بود