تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٨

رفتن عبد الرحمن بن ملجم عليه اللعنة بكوفه به قصد او عليه السلام

برك آنك بد از دم اعادى * رو كرد به ملجم مرادى

گفتا كه تو در پى على باش * زان سان كه نگردد اين سخن فاش

من كار معاويه كنم راست * كان دشمن آل و خونى ماست

ثالث عمرو ابن بكير خون خوار * آن شوم لعين ناسزاوار

شرم از رخ خويش برگرفته * چون مزدورى به زر گرفته

در كشتن عمرو عاص برخاست * تا كشتن خويش كرد از آن راست

چون بازرهم ز ابن ملجم * بر نام دگر سگان زنم دم

برخاست و بكوفه رفت آن شوم * مىگشت نهان در آن در و بوم

در كوفه بسى نهان بگرديد * ناگاه يكى ز دوستان ديد

از تيم رباب « 1 » خواندنديش * او نيز از اين سگى بدانديش

در خانهء او زنى جميله * آراسته بود از آن قبيله

شوخى جلبى ز نابكاران * شنگى شغبى ز گل‌عذاران

ملعونه قطامه بود نامش * خوبان عرب در اهتمامش

چون ديد جمال آن دلارام * شد عاشقش آن لعين بد نام

او را به زنى بخواست آن شوم * آن زانيه داشت حال معلوم

كو را غرض و مراد ازو چيست * در كوفه نهانى آذر كيست

در خواست سه چيز ازو بكابين * آن قحبهء نابكار بىدين

درهم سه هزار و خادمى پاك * آنگاه كنيزكى طربناك

چهارم كه خلاصهء جهان را * سلطان و امام مؤمنان را

شاهنشه دين و شير يزدان * پشت امم و پناه ايمان

قتلش كند آن لعين گمراه * يا در شب تيره يا سحرگاه

او را به چنان زمان توان يافت * آن شوم ورا در آن زمان يافت

مردى كه هزار مرد چون شير * گر تير زنندش ار بشمشير

چون مشتغل نماز باشد * با خالق خود به راز باشد

از زخم جهان خبر ندارد * سر را ز سجود بر ندارد

( 1 ) مقصود طايفهء تيم الرباب است .