تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٦

مدّت عمره عليه السلام

مرهم چه دعاى مصطفى بود * وانگاه براى مرتضى بود

گفتا كه روات گشت حاجات * چون كرد على به تو مواسات

سربازى آن امام اعظم * آن روح مصوّر مجسّم

آن كان وفاء و بحر احسان * آن عالم علم و ملك ايمان

در باب چو تو ملك سوارى * دربارهء چون تو تاج دارى

پيداست كه راستست چون تير * در بزم تو اوست چاشنى گير

ديباچهء كان نامهء دين * علم على است و آل ياسين

سلطان مجاهد مظفّر * ويران كن قلعه‌هاى خيبر

آن آيت كبرياى شاهى * منظور عنايت الهى

آن مصلحت قوام عالم * آن پشت و پناه نسل آدم

آن روضهء دين و چشمهء علم * آن معدن جود و كشور حلم

سر سبز حديقهء روان اوست * نور دل و دين و شمع جان اوست

بر طاق نگارخانهء دين * نقشيست چو عقل عاقبت بين

ناموس طلسم دشمنان را * بشكست چو دزد كاروان را

ميدان ازل چو او سوارى * ناورد به هيچ كارزارى

عدلش كژى از كمان برانداخت * تيغش ستم از ميان برانداخت

تا دامن آخر الزمان است * آثار على برو نشان است

اعداى نبى شدند از او كم * چون از رخ آفتاب انجم

تا نقش زمين و آسمان است * تا ز آدم و آدمى نشان است

نام نبى و عليست بر جاى * باقى همه هيچ و بادپيماى

مدّت عمره عليه السلام

مدّت عمره عليه السلام

بوذست بقاش شصت و يك سال * ديدار رخش زمانه را فال

ديذم به صحيفهء دگر بر * زين عقد مباركش دو كمتر

اما كه صحيح‌تر نسخت است * ديذم به دو نسخه كان درست است

زان جمله كه با مراد بگذشت * و ز عمر نصيبه‌اى كه برداشت

ذوقى ز حيات خويش ديذه * بر تخت سعادت آرميده

بوذست بكام سى و سه سال * هر جاى كه بوذه در همه حال

اندر سفر و حضر طربناك * در صحبت پادشاه لولاك