تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٥

رفتن امير المؤمنين على عليه السلام به مدينه و عيال رسول عليه الصلاة و السلام بدانجا رسانيدن بدون هيچ المى

دستى بزد او بقوة الله * بر كينهء آن سگان گمراه

زان شيوه براند دست بر كوه * كافتاذه شدند از آن به انبوه

مانندهء وحش در بيابان * از باد روان شده شتابان

ايشان همه زان صفت گريزان * چون دولت نو فتان و خيزان « 1 »

او در پىشان دوان فتاده * سر در سر كار حق نهاذه

شمشير همىزد از چپ و راست * زان سان كه فغان ز قوم برخاست

چندان بفكند كشته بر راه * از قوم قريش لعنة الله

از كشته بساخت كوهى از نو * زان مانده ببو قبيس در كو

از معجزها كه داشت در جنگ * اين بود يكى كه راند بر سنگ

آن كوست بدين حديث منكر * او نيست بجز لعين و كافر

اين زلزلها كه در جهان است * آخر نه ز فعل آسمان است

از قوّت خنّهء « 2 » بحاريست * كان دوذ و بخار از شراريست

سنگى كه بجنبد از بخارى * تنها نه كه سنگ كوهسارى

از زور على چرا نجنبد * و ز باد ولى چرا نسنبد

آنجا كه كنند اوليا زور * گردند گوزن و گور چون مور

در معركه كو زند أنا الحق * چرخ اوفتد از هوا معلق

نفسانى نيست شوكت او * رحمانى دان تو صولت او

از معجزه‌هاى كارزارش * بوذست از اين نمط هزارش

رفتن امير المؤمنين على عليه السلام به مدينه و عيال رسول عليه الصلاة و السلام بدانجا رسانيدن بدون هيچ المى

رفتن امير المؤمنين على عليه السلام به مدينه و عيال رسول عليه الصلاة و السلام بدانجا رسانيدن بدون هيچ المى

رفت او به مدينه با عيالان * اما به دو پاى گشته نالان

از بس كه پياذه رفت آن شاه * شد زير دو پاش يكسر آماه

چون ديد نبى كه حال او چيست * رخ بر رخ او نهاد و بگريست

در گردن آن شه فضائل * دو دست نبى شده حمايل

مىكرد ز صدق دل دعايش * برداشته دست بهر پايش

جبريل فرو رسيد در دم * آورد ز بهر پاش مرهم

( 1 ) افتان و خيزان . ( 2 ) ظاهرا .