تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٣

جنگ كردن امير المؤمنين على با قوم قريش كه قصد عيال رسول عليه السلام كرده بودند « 1 »

سنگى از چپ و راست كرده پران * بر قصد نبى و شير يزدان

چون روز شد آن سگان بىباك * در حجرهء پادشاه لولاك

رفتند كشيذه تيغ در دست * آن شير خدا دوان « 1 » برون جست

بىهيچ سلاح و عدّت و ساز * يك بار بر آن سگان زد آواز

از هيبت بانگ آن جهانگير * گشتند روان بسان نخجير

آن حمله كه او بدان سگان كرد * دانى به چه ماند از آن جوانمرد

بازى و هزار خرمن كاه * شيرى و هزار كلّه روباه

چون يافت نبى خلاص از ايشان * مىبود به حال خود پريشان

گفتش على اى رسول عالم * اى زبدهء انبيا و آدم

مويى ز سرت بهاى دنياست * دنيا چه كه ده بهاى عقباست

تو سوى مدينه شو مينديش * زين قوم برى ز ملت و كيش

رختى و امانتى كه دارى * بسپار بدانك مىسپارى

قرضيت كه هست پاك بگزار * آنگاه ره مدينه بردار

من خود برسم دوان بدنبال * با اهل و عيال پاك و اطفال

با آن منگر كه نيستم يار * يارم تويى و خداى جبّار

زين قوم چگونه آيدم باك * من باذم و اين سگان همه خاك

آن لحظه كه من شوم غضبناك * زلزال فتد ز من در افلاك

مانندهء بحر اگر بجوشم * بر چرخ نهم رسد خروشم

از مسكن ماه تا به ماهى * گر جمع شود به من سپاهى

بشمارمشان به گرد دامان * يا كوى گسستهء گريبان

عالم همه كو ز خاص و عام است * لشكرگه دين مرا تمام است

اين گفت و رسول را روان كرد * رخساره به سوى آسمان كرد

كاى خالق انس و رازق جان * دانندهء آشكار و پنهان

اين قوّت و مرديم تو دادى * اين . . . « 2 » تو در تنم نهادى

دارم ز در تو داغ شيرى * زين روى همىكنم طبيبى

القصه به طالع همايون * شد شاه رسل ز مكه بيرون

( 1 ) در اصل : روان ( 2 ) در اصل كلمه‌اى مانند روح يا چيز ديگر از قلم كاتب افتاده است .