تاريخ محمدى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٢

جنگ كردن امير المؤمنين على با قوم قريش كه قصد عيال رسول عليه السلام كرده بودند « 1 »

كان سنگ كه زد كه كرد قتلش * ره كس نبرد به اصل و نسلش

تا خون مباركش شود گم * همچون مطرى ميان قلزم

خون خواستنش كسى نداند * هرچند كه جوى خون براند

چون هاشميان ز قوم اعراب * پروردهء خاك و ريگ بىآب

مضطر گردند و عاجز آيند * با قوم عرب كجا برآيند

خون خواستنش به ترك گيرند * زان غصه يكان‌يكان بميرند

جبريل نزول كرد ناگاه * با آيت حفظ صانه الله

آگاه چو شد ز كيد ايشان * زان بىنسبان شوم‌كيشان

برخواند امير مؤمنان را * آن شير دل جهان‌ستان را

گفتا كه من از بلاى كفار * خواهم كه شوم به جانب غار

بر بسترم امشبى تو مىباش * تا چون شود از فتور او باش

كفّار ترا به جاى من بر * بينند كه خفته‌اى به بستر

گويند مگر كه من بخوابم * چون ماه ز ابر در حجابم

قصدم چو به وقت صبح دارند * كس بر تو به شب كجا گمارند

تا روز شدن ز قصد كفار * ايزد بردم به گوشهء غار

سرّيست در اين سخن كه او گفت * دريست جهان بها كه او سفت

درخواستى آنچنان كه او كرد * زان تن به فداى كن جوانمرد

تا هست همان دم و يقينش * در مهر رسول پاك دينش

انديشه كند در آن شب تار * از مكر جهان و كيد كفّار

بىدلدل و ذو الفقار خون‌ريز * بىنيزه جان شكار سر تيز

تنها به ميان دشمنان در * يازد كه بخواب در نهد سر

مقصود رسول عالم اين بود * كان شغل بذو چنان بفرمود

آن شاه سوار دين و دنيا * آن توشه فرست ملك عقبى

آن بر عرب و عجم سرافراز * و آن ابر خروش تندر آواز

بر جاى نبى بخفت بيدار * تا رفت نبى به جانب غار

بوجهل و ابو لهب دو بىدين * اندر خور صد هزار نفرين

تا روز نخفته با چهل تن * كردند بسان غول ريمن « 1 »

( 1 ) به معناى مكار و حيله‌باز و حرامزاده .