جلاء العيون ( فارسي ) — الصفحة ٧٣١
فصل پانزدهم در بيان وقايع جانگداز و مصائب محنت‌پرداز كه بعد از شهادت شهدا واقع شد تا مراجعت بقيّهء عترت طاهره بسوى مدينه
اين آيه را خوانده‌اى وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُم مِن شَيْءٍ فَأَن لِلَّه خُمُسَه وَ لِلرَّسُول وَ لِذِي الْقُرْبى « 1 »
؟ گفت : بلى ، حضرت فرمود : مائيم ذو القربى كه اقرب اقرباى آن حضرتيم ، آيا خوانده‌اى اين آيه را إِنَّما يُرِيدُ اللَّه لِيُذْهِب عَنْكُم الرِّجْس أَهْل الْبَيْت وَ يُطَهِّرَكُم تَطْهِيراً « 2 »
؟ گفت : بلى ، حضرت فرمود : مائيم اهل بيت رسالت كه حق تعالى شهادت به طهارت ما داده است .
آن مرد پير گريان شد و از گفته‌هاى خود پشيمان شد ، و عمامهء خود را از سر انداخت و رو به آسمان گردانيد و گفت : خداوندا بيزارى مىجويم بسوى تو از دشمنان آل محمّد از جن و انس ، پس به خدمت حضرت عرض كرد كه : اگر توبه كنم آيا توبهء من قبول مىشود ؟
فرمود : بلى ، آن مرد توبه كرد ، و چون خبر او به يزيد پليد رسيد او را به قتل رسانيد « 3 »
.
و از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام مروى است كه چون فرزندان و خواهران حضرت سيّد شهدا را به نزد يزيد پليد بردند ، بر شتران سوار كرده بىعمارى عمارى و محمل ، يكى از اشقياى اهل شام گفت : ما اسيران نيكوتر از ايشان هرگز نديده بوديم ، سكينه خاتون گفت :
اى اشقيا ! مائيم سبايا و اسيران آل محمّد « 4 »
.
به روايت ديگر منقول است كه در شام از سر مبارك حضرت مىشنيدند كه مكرّر مىگفت : لا حول و لا قوّة الّا باللَّه .
به روايت ديگر منقول است كه در آن حال كه اهل عصمت و جلال را داخل دمشق كردند ، ابراهيم پسر طلحه به حضرت امام زين العابدين عليه السّلام رسيد و جراحت شمشيرهاى جنگ جمل كه در سينهء پركينه‌اش بود اظهار كرد و گفت : آخر كه مغلوب شد ؟ حضرت فرمود كه : اگر خواهى بدانى كه كى مغلوب شد ، چون وقت نماز شود ، اذان و اقامت نماز را بشنو و ببين كه آوازه كى بلند است ، و بلند خواهد بود تا روز قيامت « 5 »
.
پس يزيد پليد مجلسى آراست و با زينت بسيار بر تخت شوم خود نشست و ملاعين
( 1 ) سورهء انفال / آيهء 41 .
( 2 ) سورهء احزاب / آيهء 33 .
( 3 ) ملهوف 211 .
( 4 ) قرب الاسناد 26 .
( 5 ) امالى شيخ طوسى 677 .