جلاء العيون ( فارسي ) — الصفحة ٥٨٢
فصل يازدهم در بيان جور و ستمى كه بر شيعيان وارد شد پيش از داخل شدن حضرت سيّد الشّهداء عليه السّلام به عراق
پس بعد از اندك وقتى ديدند كه ميثم را بر در خانهء عمرو بن حريث بر دار كشيده بودند ، و حبيب بن مظاهر با جناب امام حسين عليه السّلام شهيد شد و سرش را در دور كوفه گردانيدند ، و حبيب از جملهء آن هفتاد و دو نفر بود كه يارى آن مظلوم نمودند ، و در مقابل كوههاى آهن رفتند و سينهء خود را در مقابل چندين هزار شمشير و نيزه و تير سپر نمودند ، و آن كافران ايشان را امان مىدادند و وعدهء مالهاى بسيار مىكردند ، و ايشان ابا نموده مىگفتند : تا ديدهء ما حركت مىكند و آن امام مظلوم شهيد شود ، ما را نزد خدا عذرى نخواهد بود ، تا آنكه همهء جانهاى خود را فداى او نمودند و همه دور آن حضرت كشته افتادند .
و در وقتى كه جنگ در آن صحرا برپا شد و چندين هزار از آن كافران و منافقان اين جماعت قليل را در ميان گرفتند ، حبيب بن مظاهر با برير بن خضير همدانى كه او را سيّد قرّاء مىگفتند ، مزاح مىكرد و مىخنديد ، برير گفت : اى برادر اين ساعت خنده نيست ، حبيب گفت : كدام روز براى شادى از اين روز بهتر مىباشد ، اينكه كافران به شمشيرهاى خود بر ما حمله كنند و كشته شويم ، حوريان را در بر خواهيم كشيد و به نعيم ابدى بهشت خواهيم رسيد « 1 »
.
شيخ كشى به سند معتبر روايت كرده است كه روزى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام با اصحاب خود به خرماستانى آمد ، و در زير درخت خرمائى نشست فرمود از آن درخت خرمائى به زير آوردند و با اصحاب خود تناول فرمود ، پس رشيد هجرى گفت :
يا امير المؤمنين چه نيكو رطبى بود اين رطب ، حضرت فرمود : يا رشيد تو را بر چوب اين درخت بر دار خواهند كشيد ، پس بعد از آن رشيد پيوسته به نزد آن درخت مىآمد و آن درخت را آب مىداد . روزى به نزد آن درخت آمد ديد كه آن را بريده‌اند ، گفت : اجل من نزديك شد ، بعد از چند روز ابن زياد فرستاد و او را طلبيد ، در راه ديد كه درخت را به دو حصّه نموده‌اند ، گفت : اين را براى من بريده‌اند . بار ديگر ابن زياد او را طلبيد و گفت : از دروغهاى امام خود چيزى نقل كن ، رشيد گفت : من دروغگو نيستم ، و امام من دروغگو
( 1 ) رجال كشى 1 / 292 .