جلاء العيون ( فارسي ) — الصفحة ٥٣٢

فصل پنجم در بيان ثواب گريستن بر آن حضرت است ، و ماتم آن حضرت داشتن ، و براى مصيبت آن حضرت اندوهناك بودن است خصوصاً در روز عاشورا

ايضاً به سند معتبر از ابو بصير روايت كرده است كه روزى در خدمت امام جعفر صادق عليه السّلام بودم و با آن حضرت سخن مىگفتم كه يكى از فرزندان آن حضرت داخل شد ، چون نظر حضرت بر او افتاد گفت : مرحبا ، و او را در بر كشيد و بوسيد ، فرمود : خدا حقير كند آنها را كه شما را حقير كردند ، و خدا انتقام كشد از آنها كه پدران شما را كشتند ، و خدا واگذارد آنها را كه شما را واگذاشتيد ، و خدا لعنت كند آنها را كه شما را شهيد كردند ، و خدا ياور و حافظ و ناصر شما باشد ، چه بسيار گريستند زنان بر شما ، و چه بسيار به طول انجاميد گريهء پيغمبران و صدّيقان و شهيدان و ملائكهء آسمان بر شما . پس حضرت گريست و فرمود : اى ابو بصير هرگاه نظر مىكنم بسوى فرزندان حسين ، مرا حالتى رو مىدهد كه ضبط خود نمىتوانم كرد به سبب آنچه نسبت به پدر ايشان و ايشان كردند ، اى ابو بصير به درستى كه فاطمه بر حسين مىگريد و گاهى نعره مىزند كه جهنّم به خروش مىآيد . چون خازنان جهنّم صداى آن حضرت را مىشنوند ، جهنّم را ضبط مىكنند كه مبادا زبانه بكشد و جميع اهل زمين را بسوزاند ، تا آن حضرت در گريه است ايشان محافظت درهاى جهنّم مىكنند و زبانه‌هاى آن را بر مىگردانند از براى محافظت اهل زمين ، و جهنّم ساكن نمىشود تا آن حضرت از گريه ساكن شود ، و درياها از صداى گريهء آن حضرت نزديك است كه به جوش آيند و بر يكديگر بريزند ، و به هر قطره‌اى از آنها ملكى موكّل است كه چون صداى آن حضرت بر مىآيد ، محافظت آنها مىنمايند كه اهل زمين را غرق نكنند ، و ملائكه پيوسته ترسانند و براى گريهء آن حضرت گريانند ، تضرّع و استغاثه به درگاه حق تعالى مىكنند ، و اهل عرش و آنها كه بر دور عرشند با جميع ملائكه تضرّع مىنمايند و صدا به تسبيح و تقديس حق تعالى بلند مىكنند از ترس عذاب اهل زمين ، و اگر يكى از صداهاى ايشان به اهل زمين برسد هرآينه مدهوش گردند و كوهها كنده شود و زمين بلرزد .

گفتم : فداى تو شوم اين امر عظيمى است كه ياد مىكنى ، حضرت فرمود : آنچه نگفتم زياده از آن است كه گفتم ، پس فرمود : اى ابو بصير آيا نمىخواهى كه از آنها باشى كه يارى فاطمه مىكنند در گريه كردن ؟ پس من به گريه افتادم و از بسيارى گريه سخن نتوانستم گفت ، حضرت به جاى نماز خود رفت و مشغول دعا شد ، من با آن حالت از خدمت آن