جلاء العيون ( فارسي ) — الصفحة ١٤٢
فصل پنجم در بيان كيفيّت وقوع مصيبت كبرى و واقعهء عظمى يعنى وفات سيّد انبياء محمّد مصطفى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است ، و كيفيّت تغسيل و تكفين و دفن و نماز بر آن حضرت ، و وقايعى كه مقارن آن و بعد از آن به وقوع پيوسته است
مصيبت بزرگ تو مرا صبر فرماينده است از هر مصيبتى زيرا كه به دست خود تو را در لحد گذاشتم ، و روح مقدّس تو در ميان نحر و سينهء من بيرون آمد « 1 »
.
و در خطبهء ديگر فرمود : چون روح مقدّس رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را قبض كردند ، سر مباركش بر سينهء من بود ، و جان او در ميان كتف من جارى شد و آن را بر روى خود كشيدم ، و خود متوجّه غسل او شدم ، و ملائكه ياوران من بودند . پس آن خانه و اطراف آن خانه از صداى ملائكه پر شده بود ، گروهى بالا مىرفتند و گروهى به زير مىآمدند ، و صداهاى ايشان را مىشنيدم كه بر آن حضرت صلوات مىفرستادند ، تا آنكه جسد مطهّر او را در ضريح منوّرش پنهان كردم ، پس كيست از من سزاوارتر به رسول خدا در حيات او و بعد از وفات او « 2 »
.
و كلينى به سند حسن از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه : ابو طلحهء انصارى لحد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را كند « 3 »
.
مؤلّف گويد كه : مىتواند بود كه به حسب ظاهر در نظر مردم چنين نموده باشد كه ابو طلحه مىكند و در واقع ملائكه كنده باشد تا منافى خبر سابق نباشد .
و كلينى به سند معتبر ديگر از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه : شقران آزاد كردهء رسول خدا در قبر آن حضرت قطيفه‌اى انداخت « 4 »
.
و به سند صحيح ديگر از آن حضرت روايت كرده است كه امير المؤمنين عليه السّلام در قبر رسول خدا خشت چيد « 5 »
.
و به سند معتبر ديگر از آن حضرت روايت كرده است كه بر روى قبر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم سنگريزه‌هاى سرخ ريختند « 6 »
.
كلينى و حميرى و ديگران روايت كرده‌اند كه حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم امير المؤمنين عليه السّلام را گفت : چون من بميرم ، مرا در همين مكان دفن كن ، و قبر مرا از زمين چهار انگشت بلند
( 1 ) نهج البلاغه ، خطبه 202 .
( 2 ) نهج البلاغه ، خطبه 197 .
( 3 ) كافى 3 / 166 .
( 4 ) كافى 3 / 197 .
( 5 ) كافى 3 / 197 .
( 6 ) كافى 3 / 201 .