حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٩٦
فصل دهم در بيان مواعظ وحكمتهايى است كه حق تعالى به حضرت موسى عليه السّلام وحى نموده يا از آن حضرت منقول گرديده وبعضي از نوادر أحوال آن حضرت است
وآب ديدهء ايشان بر روى ايشان جارى است ، پس موسى عليه السّلام رحم كرد بر ايشان وگريست وگفت : خداوندا ! اينها فرزندان يعقوبند وبه درگاه تو پناه آوردهاند مانند كبوترى كه به آشيانهء خود پناه برد ، وفرياد مىكنند مانند گرگان وناله مىكنند مانند سگان .
پس حق تعالى وحى فرستاد به حضرت موسى كه : چرا چنين مىكنند ؟ مگر خزانهء رحمت من تمام شده است ؟ يا توانگرى من كم شده است ؟ يا نيستم من رحمكنندهترين رحم كنندگان ؟ وليكن اعلام كن ايشان را كه من دانايم به آنچه در سينههاست ، مرا مىخوانند ودل ايشان با من نيست ومايل به دنيا است « 1 » .
ودر حديث معتبر ديگر فرمود كه : روزى حضرت موسى عليه السّلام أصحاب خود را موعظه مىكرد ، ناگاه مردى برخاست وپيراهن خود را دريد . پس حق تعالى وحى فرمود كه : اى موسى ! بگو دلش را براي من بشكافد ، وآنچه نمىخواهم از دلش بيرون كند ، جامه چاك نمودن چه فايده دارد ؟
پس فرمود كه : روزى موسى عليه السّلام به شخصي از أصحاب گذشت ، وأو در سجده بود ، چون از حاجت خود برگشت ديد كه أو هنوز در سجده است ، پس حضرت موسى گفت كه : اگر حاجت تو در دست من مىبود هرآينه از براي تو برمىآوردم . پس حق تعالى وحى فرستاد كه : اى موسى ! اگر آن قدر سجده كند كه گردنش جدا شود از أو قبول نكنم تا برگردد از آنچه من نمىخواهم بسوى آنچه من مىخواهم « 2 » .
مؤلف گويد : ممكن است كه مراد اعتقادات بد باشد كه حق تعالى از أو مىدانست ، واللّه يعلم .
( 1 ) . ربيع الأبرار 2 / 388 . ( 2 ) . كافى 8 / 129 .