حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٩٤

فصل دهم در بيان مواعظ وحكمتهايى است كه حق تعالى به حضرت موسى عليه السّلام وحى نموده يا از آن حضرت منقول گرديده وبعضي از نوادر أحوال آن حضرت است

عمران عليه السّلام سى صباح ، پس بالا رفت بر كوهى در شام كه آن را « أريحا » مىگفتند ، گفت :

پروردگارا ! چرا از من وحى وكلام خود را حبس نمودى ؟ آيا از براي گناهى است كه كرده‌ام ؟ پس اينك من پيش تو ايستاده‌ام ، آن قدر مرا عقاب نما كه خشنود گردى ؛ واگر براي گناهان بني إسرائيل حبس نموده‌اى پس عفو قديم تو را براي ايشان طلب مىكنم .

پس حق تعالى به أو وحى نمود : اى موسى ! مىدانى كه چرا تو را مخصوص به وحى وسخن گفتن با تو گردانيدم ميان همهء خلق خود ؟

گفت : نمىدانم اى پروردگار من .

فرمود : اى موسى ! علم من به همهء خلق احاطه نموده است ، ودر ميان ايشان كسى را نديدم كه شكستگى وفروتنى أو نزد من از تو بيشتر باشد ، لهذا تو را مخصوص به وحى وكلام خود گردانيدم .

پس حضرت موسى هرگاه نماز مىكرد ، از جاى نماز خود برنمىخاست تا گونهء راست وگونهء چپ روى خود را بر زمين مىگذاشت « 1 » .

از حضرت رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلم منقول است كه در ألواح نوشته بود : شكر كن مرا وپدر ومادر خود را تا تو را از بلاها وفتنه‌هائى كه باعث هلاك مىشوند نگاه دارم ، وعمرت را دراز گردانم وتو را زنده دارم به زندگانى نيكو بعد از انقضاى زندگانى دنيا ، وتو را زندگى كرامت كنم از اين زندگانى بهتر « 2 » .

به سندهاى معتبر منقول است كه : اسم أعظم هفتاد وسه حرف است ، وچهار حرف آن را خدا به موسى عليه السّلام عطا فرمود « 3 » .

ودر حديث موثق از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه در تورات نوشته است كه : اى فرزند آدم ! مرا ياد كن در وقتي كه بر كسى غضب كنى تا تو را ياد كنم در هنگام غضب خود پس تو را هلاك نكنم در ميان آنها كه هلاك مىكنم ، وهرگاه كسى بر تو ستمى كند راضى


( 1 ) . كتاب الزهد 58 . ( 2 ) . كشف الغمة 2 / 334 . ( 3 ) . كافى 1 / 230 ؛ بصائر الدرجات 208 .