حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٩٢
فصل دهم در بيان مواعظ وحكمتهايى است كه حق تعالى به حضرت موسى عليه السّلام وحى نموده يا از آن حضرت منقول گرديده وبعضي از نوادر أحوال آن حضرت است
فرمود : آنكه در شب مانند مردار در رختخواب افتاده است وروز خود را به بطالت مىگذراند .
پرسيد : پروردگارا ! چه ثواب دارد كسى كه بيمارى را عيادت كند ؟
فرمود : موكّل مىگردانم به أو ملكي را كه أو را در قبر عيادت كند تا محشور شود .
پرسيد : پروردگارا ! چه ثواب دارد كسى كه غسل دهد ميتى را ؟
فرمود : أو را از گناهان بيرون مىآورم مانند روزى كه از مادر متولد شده باشد .
پرسيد : پروردگارا ! چه ثواب دارد كسى كه تشييع جنازهء مؤمني بكند ؟
فرمود : ملكي چند را موكّل مىگردانم كه با ايشان علمها باشد كه در محشر أو را مشايعت نمايند .
پرسيد كه : چه ثواب دارد كسى كه تعزيت گويد فرزند مردهاى را ؟
فرمود : أو را در سايهء عرش جا مىدهم در روزى كه سايهاى بجز سايهء عرش نباشد « 1 » .
به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : حضرت موسى عليه السّلام بر شخصي گذشت كه دست بسوى آسمان بلند كرده بود ودعا مىكرد ، پس موسى عليه السّلام پى كار خود رفت ، بعد از هفت روز به آن مكان برگشت ديد كه باز دست أو به دعا بلند است وتضرع مىكند وحاجت خود را مىطلبد .
پس حق تعالى وحى نمود بسوى أو كه : اى موسى ! اگر دعا كند آن قدر كه زبانش بيفتد دعاى أو را مستجاب نكنم تا بسوى من از راهى بيايد كه من امر كردهام از آن راه بيايد « 2 » ، يعنى ولايت تو داشته باشد ومتابعت تو نمايد . وآن مرد مىخواست كه از غير راه متابعت موسى عليه السّلام به خدا برسد .
در حديث حسن از آن حضرت منقول است كه : روزى حضرت موسى عليه السّلام به جانب كوه طور رفت ، شخصي از نيكان أصحاب خود را با خود برد ، چون به كوه طور رسيد آن
( 1 ) . قصص الأنبياء راوندى 163 . ( 2 ) . قصص الأنبياء راوندى 164 .