حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٩٠
فصل دهم در بيان مواعظ وحكمتهايى است كه حق تعالى به حضرت موسى عليه السّلام وحى نموده يا از آن حضرت منقول گرديده وبعضي از نوادر أحوال آن حضرت است
حق تعالى فرمود : اى موسى ! چون دانستى كه از شكر من عاجزى وشكر هم نعمت من است ، مرا شكر كردى چنانچه شكر حقّ من است « 1 » .
ودر حديث معتبر از امام محمد باقر عليه السّلام منقول است كه حق تعالى وحى نمود به موسى عليه السّلام كه : مرا دوست دار ومرا دوست گردان نزد خلق من .
موسى عليه السّلام گفت : پروردگارا ! مىدانى كه هيچكس نزد من از تو محبوبتر نيست ، امّا با دلهاى بندگان چه كنم ؟
حق تعالى وحى فرستاد به أو كه : نعمتهاى مرا به ياد ايشان بياور تا مرا دوست دارند « 2 » .
در حديث صحيح از آن حضرت منقول است كه : موسى عليه السّلام از حق تعالى سؤال كرد أول زوال شمس را كه أول وقت ظهر است به أو بشناساند . پس حق تعالى ملكي را موكّل گردانيد كه هرگاه زوال بشود حضرت را اعلام نمايد .
پس روزى آن ملك گفت : اى موسى ! زوال شد .
گفت : چه وقت ؟
گفت : آن وقت كه گفتم ، وتا اين أحوال را پرسيدى آفتاب پانصدساله راه حركت كرد « 3 » .
به سند معتبر ديگر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : وحى الهى به موسى عليه السّلام رسيد كه : اى موسى ! يكى از أصحاب تو نمّامى مىكند بر تو وسخن تو را به دشمنان تو مىگويد ، از أو حذر كن .
گفت : پروردگارا ! من أو را نمىشناسم ، أو را به من بشناسان تا از أو حذر كنم .
حق تعالى فرمود كه : من بر أو عيب كردم سخنچينى را ، تكليف مىكنى مرا كه نمّامى كنم .
موسى عليه السّلام گفت : پروردگارا ! پس من چون كنم ؟
( 1 ) . قصص الأنبياء راوندى 161 ؛ كافى 2 / 98 . ( 2 ) . قصص الأنبياء راوندى 161 . ( 3 ) . قصص الأنبياء راوندى 161 .