حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٨٩

فصل دهم در بيان مواعظ وحكمتهايى است كه حق تعالى به حضرت موسى عليه السّلام وحى نموده يا از آن حضرت منقول گرديده وبعضي از نوادر أحوال آن حضرت است

خود مرده افتاده بود ، تا سه روز كسى به أو نپرداخت تا آنكه جانوران زمين روى أو را خوردند ، پس حضرت موسى بعد از سه روز أو را ديد مناجاة كرد با پروردگار خود كه :

پروردگارا ! آن دشمن توست ، أو را به آن اعزاز واكرام دفن نمودند ، واين دوست توست وبه اين حال در اينجا افتاده است !

پس حق تعالى وحى نمود بسوى أو كه : اين دوست من از آن پادشاه جبار حاجتي طلبيد براي مؤمني وحاجت أو را برآورد ، آن پادشاه را به جزاى آنكه حاجت دوست مرا روا كرد چنان كردم ، وجانوران زمين را بر روى اين مؤمن مسلّط نمودم براي آنكه از آن پادشاه جبار سؤال كرد « 1 » .

وبه سند معتبر از حضرت امام زين العابدين عليه السّلام منقول است كه : موسى عليه السّلام مناجاة كرد با حق تعالى كه : پروردگارا ! كيستند مخصوصان تو كه ايشان را در روز قيامت در سايهء عرش خود جا مىدهى در روزى كه سايه‌اى بجز سايهء عرش نباشد ؟

پس حق تعالى وحى كرد بسوى أو كه : آنها كه دلهاى ايشان پاك است از صفات ذميمه واز خواهش گناهان وشك وشبهه ، ودست ايشان خالى است از مال دنيا ، چون مرا ياد مىكنند عظمت وجلال من در نظر ايشان جلوه مىكند ، آنان كه اكتفا به طاعت من مىكنند چنانچه طفل شيرخواره به شير اكتفا مىكند ، آنان كه پناه به مساجد من مىآورند چنانچه كركسها به آشيانه‌هاى خود پناه مىبرند ، آنان كه چون مىبينند كه معصيت مرا مردم مرتكب مىشوند به غضب مىآيند مانند پلنگى كه به خشم آيد « 2 » .

وبه سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : حق تعالى وحى نمود بسوى موسى عليه السّلام كه : اى موسى ! مرا شكر كن چنانچه حقّ شكر من است .

موسى گفت : پروردگارا ! چگونه شكر كنم تو را چنانچه حقّ شكر كردن توست وحال آنكه هر شكر كه كنم آن شكر نيز نعمت توست كه مرا توفيق آن كرامت كردى ؟


( 1 ) . قصص الأنبياء راوندى 154 . ( 2 ) . محاسن 1 / 79 .