حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٨٦

فصل دهم در بيان مواعظ وحكمتهايى است كه حق تعالى به حضرت موسى عليه السّلام وحى نموده يا از آن حضرت منقول گرديده وبعضي از نوادر أحوال آن حضرت است

اگر راست مىگوئيد » « 1 » . « 2 »

از ابن عباس منقول است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلم فرمود : حق تعالى با موسى بن عمران عليه السّلام صد وبيست وچهار هزار كلمه مناجاة كرد در سه شبانه روز كه در آن مدت موسى عليه السّلام چيزى نخورد ونياشاميد ، پس چون بسوى بني إسرائيل برگشت كلام آدميان را شنيد ، دشمن داشت كلام ايشان را به سبب آنچه در گوش آن حضرت مانده بود از لذت كلام خداوند عالميان « 3 » .

وبه سند معتبر از حضرت أمير المؤمنين صلوات اللّه عليه منقول است كه خداوند عالميان به موسى بن عمران وحى كرد كه : اى موسى ! حفظ كن وصيت مرا از براي تو به چهار چيز : أول آنكه تا ندانى كه گناهانت آمرزيده شده است به عيبهاى ديگران مشغول مشو ؛ دوم آنكه تا ندانى كه گنجهاى من تمام نشده است به سبب روزى خود غمگين مباش ؛ سوم آنكه تا ندانى كه پادشاهى من زايل نمىشود اميد از غير من مدار ؛ چهارم آنكه تا ندانى كه شيطان مرده است از مكر أو أيمن مباش « 4 » .

به دو سند صحيح از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : در تورات چهار كلمه نوشته شده است ، ودر پهلوى آنها چهار كلمه نوشته شده است ، امّا چهار كلمهء أول : هر كه صبح كند اندوهناك براي أمور دنياي خود ، پس گرديده است غضبناك بر پروردگار خود ؛ وهر كه صبح كند وشكايت كند مصيبتى را كه بر أو نازل گرديده باشد ، پس نكرده است مگر شكايت پروردگار خود را ؛ وهر كه به نزد مالدارى برود وفروتنى نزد أو بكند براي آنكه از دنياي أو بهره‌اى بيابد ، دو ثلث دين أو مىرود ؛ كسى كه كتاب خدا را خوانده باشد وكارى بكند كه به جهنم رود پس استهزاء به آيات خدا كرده خواهد بود .

امّا آن چهار كلمهء ديگر : آنچه مىكنى جزا مىيابى ؛ هر كه پادشاه وصاحب اختيار شد ،


( 1 ) . سورهء جمعه : 6 . ( 2 ) . تفسير قمى 2 / 366 . ( 3 ) . خصال 642 . ( 4 ) . خصال 217 ؛ روضة الواعظين 469 .