حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٨٤

فصل دهم در بيان مواعظ وحكمتهايى است كه حق تعالى به حضرت موسى عليه السّلام وحى نموده يا از آن حضرت منقول گرديده وبعضي از نوادر أحوال آن حضرت است

در حديث معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : بني إسرائيل به خدمت موسى عليه السّلام آمدند سؤال كردند كه از حق تعالى سؤال كند كه هرگاه ايشان باران خواهند ، باران بفرستد ، چون نخواهند ، نفرستد .

چون موسى عليه السّلام از جانب ايشان اين سؤال كرد ، به أجابت مقرون گرديد ، پس ايشان شخم كردند آنچه مىخواستند تخم پاشيدند باران طلبيدند ، آنچه خواستند آمد ، وچون نخواستند ايستاد ، وهمچنين هر وقت كه باران مىطلبيدند مىآمد وچون منع مىكردند مىايستاد ، تا آنكه زراعتهاى ايشان بسيار قوى وبلند شد مانند نيستانها ؛ چون درو مىكردند هيچ دانه نداشت ، همه كاه شد ! پس به فرياد آمدند نزد موسى عليه السّلام واين حال را شكايت كردند .

حق تعالى وحى فرستاد به موسى عليه السّلام كه : من براي بني إسرائيل تقدير مىكردم ، آنچه موافق مصلحت ايشان بود بعمل مىآوردم ، ايشان به تقدير من راضى نشدند پس ايشان را به تدبير ايشان گذاشتم تا چنين شد كه ديدى « 1 » .

وبه سندهاى صحيح از امام محمد باقر وامام جعفر صادق وامام رضا عليهم السّلام منقول است كه : در توراتى كه تغيير نيافته است نوشته است كه : موسى از پروردگار خود سؤال كرد كه :

آيا نزديكى تو به من كه با تو آهسته راز بگويم ، يا دورى كه تو را بلند بخوانم وندا كنم ؟

پس خدا به أو وحى كرد كه : اى موسى ! من همنشين آن كسم كه مرا ياد كند .

پس موسى عليه السّلام گفت : پروردگارا ! كي در سايهء تو خواهد بود در روزى كه سايه‌اى بجز سايهء عرش تو نباشد ؟

فرمود : آنها كه مرا ياد مىكنند پس من ايشان را ياد مىكنم ، وبا يكديگر محبت مىكنند از براي رضاى من پس ايشان را من دوست مىدارم ، ايشانند هرگاه كه خواهم عذابي بر أهل زمين بفرستم به بركت ايشان نمىفرستم .

پس گفت : پروردگارا ! بر من حالي چند مىگذرد كه تو را از آن بزرگتر مىدانم كه تو را


( 1 ) . كافى 5 / 262 .